ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΠΟΔΟΚΝΗΜΙΚΗΣ ΑΡΘΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΔΙΟΥ Archives - PHYSIOLESVOS

Κακωσεις Μαλακων Μοριων – Διαστρεμμα – Ποδοκνημικης Αρθρωσης

Iosif Galinos — Sun, 10 Sep 2017 15:35:13 +0000

Δρ. Νίκος Παπαλουκάς, Ορθοπαιδικός Χειρούργος

Κακωσεις Μαλακων Μοριων – Διαστρεμμα – Ποδοκνημικης Αρθρωσης

Το διάστρεμμα της ποδοκνημικής άρθωσης είναι ο πιο συνηθισμένος τραυματισμός στη περιοχή του ποδιού. Πρόκειται για τραυματισμό με βίαια μετατόπιση του ποδιού προς τα μέσα με αποτέλεσμα την κάκωση των συνδέσμων γύρω από την ποδοκνημική άρθρωση. Χαρακτηριστικό είναι το φούσκωμα που επέρχεται σε διάστημα μερικών ωρών και λίγο αργότερα εκχυμώσεις με αιμάτωμα.

Μηχανισμός κάκωσης Διαστρέμματος

Άμεση εικόνα Διαστρέμματος

Η κάκωση αυτή μπορεί να κυμαίνεται, ανάλογα της βαρύτητας του τραυματισμού, από απλή θλάση/ διάταση μέχρι πλήρη ρήξη των συνδέσμων. Συνήθως πρόκειται για διάταση/ μερική ρήξη των συνδέσμων. Ο πλέον επιρρεπής σύνδεσμος, που τραυματίζεται πρώτος είναι ο πρόσθιο αστραγαλοπερονιαίος σύνδεσμος.

Διάστρεμμα Ποδ/κής

Η θεραπεία του διαστρέμματος είναι συντηρητική με άμεση τοποθέτηση ψυχρών επιθεμάτων, ανύψωση του σκέλους, και παυσίπονα φάρμακα. Ακολούθως γίνεται επίδεση της περιοχής, ή εφαρμόζεται ειδικός νάρθηκας που επιτρέπει την κίνηση κάμψης/ έκτασης (πάνω / κάτω), αλλά σταθεροποίει την κίνηση απαγωγής/ προσαγωγής (μέσα / έξω). Με αυτό τον τρόπο δίνεται χρόνος για επούλωση των κακώσεων. Καλό είναι ο ασθενής να χρησιμοποιήσει πατερίτσες για μερική φόρτιση του σκέλους, κυρίως για την αντιμετώπιση του πόνου.

Άμεση Παγοθεραπεία

Ανύψωση Σκέλους

Επίδεση

Ειδικός Νάρθηκας -Air Cast

Μετά την πάροδο της οξεία φάσης, εφαρμόζεται φυσιοθεραπεία και προοδευτική φόρτιση. Στόχος της φυσιοθεραπείας είναι η αποκατάσταση των κινήσεων, η ενδυνάμωση των μυών και των τενόντων και τέλος η ιδιοδεκτικότητα.

Φυσιοθεραπεία για αντιφλεγμονώδη δράση

Φυσιοθεραπεία για ενδυνάμωση

Γενικά ομιλούντες, και ανάλογα βέβαια της βαρύτητας της κάκωσης, ο ασθενής επανέρχεται στις αθλητικές του δραστηριότητες σε περίοδο 2- 4 εβδομάδων.

Σπανιότερα, σε πλήρη ρήξη όλων των συνδέσμων της ποδ/κής, και κυρίως με ρήξη της περιφερικής κνημοπερονιαίας συνδέσμωσης, εφαρμόζεται χειρουργική θεραπεία. Εδώ γίνεται αποκατάσταση και συρραφή των ραγέντων συνδέσμων.

Διάστρεμμα 3ου Βαθμού με πλήρη ρήξη όλων των έξω συνδέσμων

Σε επιμονή των συμπτωμάτων μετά το πέρας 2- 3 μηνών τότε πρέπει να αποκλεισθεί η πιθανότητα αρχικής οστεοχόνδρινης βλάβης που εύκολα μπορεί να διαφύγει, ή της δημιουργίας συνδρόμου πρόσκρουσης. Η αντιμετώπιση των δύο αυτών καταστάσεων είναι συνήθως αρθροσκοπική.

Αρθροσκόπηση Ποδ/κής

Σπανιότερα δε, μπορεί να υπάρχει αστάθεια στη ποδ/κή άρθρωση. Η διάγνωση τίθεται με τη κλινική εξέταση και τις συγκριτικές ακτινογραφίες υπό δοκιμασία (stress view). Η θεραπεία της αστάθειας, ανάλογα της βαρύτητας, είναι χειρουργική.

The post Κακωσεις Μαλακων Μοριων – Διαστρεμμα – Ποδοκνημικης Αρθρωσης appeared first on PHYSIOLESVOS.

Παθήσεις Ακρου Ποδός

Iosif Galinos — Sun, 10 Sep 2017 15:32:48 +0000

ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ

Είναι η ελάττωση του ύψους και η εξάλειψη της ποδικής καμάρας με σύγχρονη βλαισότητα της πτέρνας.

Φυσιολογικά η ποδική καμάρα αρχίζει να αναπτύσσεται μετά την ηλικία των 12-18 μηνών και ολοκληρώνεται γύρω στα 5-6 χρόνια.

Οι γονείς αναφέρουν ότι τα παιδιά τους παρουσιάζουν εύκολα κούραση, συχνές πτώσεις και κάπως άχαρο και ασταθές βάδισμα. Χαρακτηριστικό είναι η γρήγορη φθορά και παραμόρφωση των υποδημάτων από την εσωτερική πλευρά.

ΚΟΙΛΟΠΟΔΙΑ

Είναι η αντίθετη της πλατυποδίας παραμόρφωση του ποδιού κατά την οποία η ποδική καμάρα είναι πάρα πολύ υψηλή.

Εμφανίζεται συνήθως σε παιδιά ηλικίας 8-12 ετών και επιτείνεται μέχρι την συμπλήρωση της ενηλικίωσης.

Η προς τα κάτω κατεύθυνση του πρόσθιου τμήματος του ποδιού έχει σαν αποτέλεσμα την προβολή των κεφαλών των μεταταρσίων προς την πελματιαία επιφάνεια και την υπερέκταση των μεταταρσιοφαλαγγικών αρθρώσεων ενώ τα δάκτυλα βρίσκονται σε κάμψη.

ΑΧΙΛΕΙΟΣ ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΣ

Αποτελεί μια από τις συχνότερες καταστάσεις που σχετίζεται με τον αθλητισμό.

Στην αρχή χαρακτηρίζεται από δυσκαμψία του τένοντα μετά από τρέξιμο για μεγάλη απόσταση, που βαθμιαία εξελίσσεται σε πόνο στην περιοχή. Τελικά ο πόνος γίνεται μόνιμος ακόμη και στις καθημερινές δραστηριότητες.

ΜΕΤΑΤΑΡΣΑΛΓΙΑ

Είναι ο πόνος στην πελματιαία επιφάνεια του πρόσθιου ποδιού και ειδικά στην περιοχή κάτω από τις κεφαλές των μεταταρσίων, ιδίως κατά την φόρτιση.

Κλινικά εκδηλώνεται με πόνο κυρίως κατά την βάδιση στην περιοχή της κεφαλής του μεταταρσίου καθώς και περιορισμό των κινήσεων της άρθρωσης

ΠΕΛΜΑΤΙΑΙΑ ΑΠΟΝΕΥΡΟΣΙΤΙΔΑ

Η πελματιαία απονεύρωση συνδέει την πτέρνα με το πρόσθιο πόδι και είναι υπεύθυνη για την προσαρμογή του πέλματος στις διάφορες εδαφικές συνθήκες.

Είναι φλεγμονή της πελματιαίας απονεύρωσης.

Εμφανίζεται με επίπονο, αρχικά μέτριας έντασης άλγος στο έσω χείλος του πέλματος. Σε προχωρημένες καταστάσεις ο πόνος υφίσταται και κατά την ηρεμία

ΝΕΥΡΙΝΩΜΑ MORTON

Είναι η ευαισθησία που καθορίζεται μεταξύ των κεφαλών των μεταταρσίων.

Εντοπίζεται συνήθως μεταξύ του τρίτου και του τέταρτου μεταταρσίου.

Εκδηλώνεται με καυστικό άλγος στο πρόσθιο πόδι με αντανάκλαση στα μικρά δάκτυλα, με αιμωδίες ή αίσθημα στιγμιαίας διέλευσης ηλεκτρικού ρεύματος, υπαισθησία ή αίσθημα κράμπας στην πελματιαία επιφάνεια του ποδιού.

Ο πόνος συνήθως επιδεινώνεται με τη δραστηριότητα και υφίεται με την ανάπαυση.

ΒΛΑΙΣΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΚΤΥΛΟΣ

Αποτελεί συχνή παραμόρφωση, κυρίως στις γυναίκες, κατά την οποία το μεγάλο δάκτυλο αποκλίνει προς τα έξω και στρίβει γύρω από τον άξονά του, ενώ το 1ο μετατάρσιο φέρεται προς τα έσω και η κεφαλή του προβάλει χαρακτηριστικά.

Εκδηλώνεται με δυσκολία στην άνετη υπόδηση, πόνο και ευαισθησία στη περιοχή της εξοστώσεως.

ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΣΚΑΦΟΕΙΔΕΣ

Βρίσκεται στην έσω πλευρά του ποδιού κεντρικότερα του κανονικού σκαφοειδούς σε συνέχεια με τον οπίσθιο κνημιαίο τένοντα. Στις ακτινογραφίες εμφανίζεται σαν ξεχωριστό οστάριο.

Συχνά συνοδεύεται από πλατυποδία.

Πιθανή αιτία είναι η παρεκτόπιση του τένοντα που οδηγεί το πόδι σε βλαισή θέση. Η πίεση από το παπούτσι στο προεξέχων οστάριο μπορεί να προκαλεί πόνο. Ο πόνος κ η ευαισθησία μπορεί να υποχωρήσουν ή με αλλαγή παπουτσιών ή με υποστήριξη

ΕΣΩ ΚΝΗΜΙΑΙΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ (Περιοστίτιδα – Shin Splints)

Είναι το άλγος και η ευαισθησία που εντοπίζεται κατά μήκος της κνημιαίας ακρολοφίας, περιφερικά στα 2/3 αυτής.

Οφείλεται σε υπερφόρτωση και γενικά στην απότομη αύξηση του φορτίου, τροποποίηση της επιφάνειας ή της υπόδησης.

Εμφανίζεται σε υπερβολική χρήση των ραχιαίων καμπτήρων του άκρου ποδιού με χαρακτηριστικό πόνο κατά μήκος του περιφερικού οπίσθιου και έσω τμήματος της κνήμης.

Η θεραπεία συνίσταται σε αποχή από τις δραστηριότητες για δυο μέρες έως δυο εβδομάδες, παγοθεραπεία τρεις φορές την ημέρα, ορθωτικά πέλματα και διατάσεις της πελματιαίας περιτονίας.

The post Παθήσεις Ακρου Ποδός appeared first on PHYSIOLESVOS.

Παθολογία Ποδοκνημικής Άρθρωσης – Αρθροσκόπηση

Iosif Galinos — Sun, 10 Sep 2017 15:31:35 +0000

Γεώργιος Σαφός – Ορθοπαιδικός Χειρούργος & Συνεργάτες

Παθολογία Ποδοκνημικής Άρθρωσης – Αρθροσκόπηση

Τεχνική Αρθροσκόπησης στη Ποδοκνημική Άρθρωση(ΠΔΚ)

Η τεχνική της αρθροσκόπησης στην Ποδοκνημική άρθρωση (ΠΔΚ) ως εξέλιξη της αρθροσκόπησης στο γόνατο πρωτοδημοσιεύτηκε από τους Watanabe και συν. (1972) στην Ιαπωνία με την παρουσίαση των αποτελέσματων σε 28 ασθενείς. Η εξέλιξη στην τεχνολογία και η βαθύτερη κατανόηση της ανατομίας των αρθρώσεων οδήγησε στο να θεωρείται πλέον σήμερα η αρθροσκόπηση της ΠΔΚ ως μια καθημερινή, ελάχιστα επεμβατική χειρουργική τεχνική. Η εξέλιξη στην τεχνική της και η εμπειρία πλέον δεκαετιών των ορθοπαιδικών χειρουργών έχει συντελέσει ώστε να θεωρείται πλέον η επέμβαση εκλογής σε πολλές παθήσεις της ΠΔΚ άρθρωσης τόσο ως διαγνωστικό, όσο και ως θεραπευτικό εργαλείο, χωρίς να χρειάζεται αρθροτομή ή υπερσφύρια οστεοτομία. Η αποκατάσταση παθήσεων με αρθροσκοπική τεχνική, όπως συνδρόμου πρόσκρουσης στην ΠΔΚ άρθρωση (οστού ή μαλακών ιστών), οστεοχόνδρινων βλαβών (OCDs), ελεύθερων σωμάτων, αρθροΐνωσης, υμενίτιδας της ΠΔΚ, και πολλών άλλων παθήσεων που θα αναλύσουμε ακολούθως, αποτελούν την μέθοδο εκλογής (golden standard). Τα πλεονεκτήματα της αρθροσκοπικής τεχνικής είναι η άμεση εικόνα που έχει ο ορθοπαιδικός χειρουργός στις ανατομικές δομές και η αντιμετώπιση της παθολογίας του υαλοειδούς χόνδρου της άρθρωσης χωρίς εκτεταμένες χειρουργικές τομές, με ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο και νοσηρότητα, με μία ημέρα νοσηλείας και με ταχύτερη λειτουργική αποκατάσταση και επάνοδο σε αθλητικές δραστηριότητες.

Ανατομία

Η άρθρωση της Ποδοκνημικής διαμορφώνεται από το περιφερικό άκρο της κνήμης και της περόνης, και τον αστράγαλο. Η κνήμη και η περόνη διαμορφώνουν το επωνομαζόμενο «mortise» της ΠΔΚ με τα αντίστοιχα δύο άκρα τους το έσω και έξω σφυρό αντίστοιχα.

Ο αστράγαλος αρθρώνεται επίσης με την πτέρνα με την υπαστραγαλική άρθρωση και με το σκαφοειδές περιφερικά. Το εύρος του αστραγάλου (επομένως και της ΠΔΚ άρθρωσης) είναι ευρύτερο προσθίως με τρεις αρθρικές επιφάνειες [την τροχιλία (μαζί με τις αρθρικές επιφάνειες των σφυρών) και την οπίσθια και μέση αρθρική επιφάνεια άρθρωσης με την πτέρνα] και μια οπίσθια προεξοχή για τον οπίσθιο αστραγαλοπερονιαίο σύνδεσμο. Τα 2/3 του αστραγάλου καλύπτονται με υαλοειδή χόνδρο, ενώ κανένας μύς δεν καταφύεται στην επιφάνειά του.

Ankle Anatomy Animated Tutorial

Ιδιαίτερη σημασία έχει η αιμάτωση του αστραγάλου από:

Αρτηρία του ταρσιαίου σωλήνα (οπίσθια κνημιαία αρτηρία).
Αρτηρία του ταρσιαίου κόλπου (ραχιαία του ποδός).
Πρόσθια αγγεία του αυχένα (πρόσθια κνημιαία αρτηρία) .

Η αγγείωση του αστραγάλου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις περιπτώσεις:

Καταγμάτων του αστραγάλου.
Άσηπτης νέκρωσης ή οστεονέκρωσης του αστραγάλου.

Σύνδεσμοι ΠΔΚ άρθρωσης

Έξω Πλάγιος (3 μοίρες):

Πρόσθιος αστραγαλοπερονιαίος.
Πτερνοπερονιαίος.
Οπίσθιος αστραγαλοπερονιαίος.

Επιπολής μοίρα.
Εν τω βάθει μοίρα.

Κλινική Εικόνα- Ευρήματα

Πόνος στην ΠΔΚ άρθρωση.
Οίδημα – ύδραθρο μετά έντονη δραστηριότητα ή άθληση.
Περιορισμό στης κινήσεις της άρθρωσης.

Ακολούθως σε κάθε πάθηση αναφέρονται τα συγκεκριμένα συμπτώματα που περιγράφει ο ασθενής, όπως και τα κλινικά ευρήματα του ορθοπαιδικού χειρουργού.

Απεικόνιση

Παρά την εξέλιξη στην απεικονιστική ακτινολογία με την αξονική και τη μαγνητική τομογραφία, οι απλές ακτινογραφίες της ΠΔΚ άρθρωσης σε δύο λήψεις face & profil παραμένουν το golden standard στην καθημέρα πράξη, δίνοντας στον ορθοπαιδικό πολλές πληροφορίες σχετικά με την παθολογία της άρθρωσης .

Στις απλές ακτινογραφίες αξιολογούμε:

Την απόσταση κεφαλής του αστραγάλου από την κνημιαία επιφάνεια, όπως και την απόσταση από έξω και έσω σφυρό.
Την καμπυλότητα στην κεφαλή του αστραγάλου.
Την ύπαρξη οστεοφύτων (πρόσθιο ή οπίσθιο θύλακο).
Την ύπαρξη επικουρικών οσταρίων (os trigonum).
Την ύπαρξη ενδαρθρικών καταγμάτων.
Την ύπαρξη ελεύθερων σωμάτων.
Την ύπαρξη σχαλιδωτικής οστεοχονδρίτιδας.

Η αξονική τομογραφία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σε περιπτώσεις οστεοφύτων, ενδαρθρικών οστεοχόνδρινων ελεύθερων σωμάτων, καταγμάτων και επικουρικών οσταρίων, ενώ η μαγνητική τομογραφία αποτελεί εξέταση εκλογής στις δύσκολες περιπτώσεις παθολογίας της ποδοκνημικής άρθρωσης, όπως είναι η ρήξη των πλάγιων συνδέσμων ή τενόντων, η ρήξη του θυλάλου σε βαρειά διαστρέμματα της άρθρωσης, τα ελεύθερα ενδαρθρικά χόνδρινα σωμάτια, η διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα του αστραγάλου, η οστεονέκρωση του αστραγάλου, τα χόνδρινα ελλείμματα .

Σήμερα η μαγνητική τομογραφία χρησιμοποιείται επιπλέον κατά κόρον (με αρθρογράφημα ή χωρίς) στις δύσκολες διαγνωστικά καταστάσεις, όπως είναι η αρχόμενη αρθρίτιδα σε νέους ασθενείς, η πρόσθια ή οπίσθια πρόσκρουση, η διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα, η οστεονέκρωση του αστραγάλου, και οι χόνδρινες βλάβες της ΠΔΚ προκείμενου να δώσει επιπλέον πληροφορίες στον ορθοπαιδικό για την έκταση των χόνδρινων ελλειμμάτων, ή το βαθμό διαχωρισμού του οστεοχόνδρινου τμήματος του αστραγάλου και την έκταση αυτού. Οι πληροφορίες αυτές είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στην επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής αντιμετώπισης, όπως για παράδειγμα αρθροσκοπικοί τρυπανισμοί, αυτόλογα χονδροκύτταρα μετά καλλιέργεια σε ειδικό υπόστρωμα ή OATS;

Ένδειξη

Αντιμετώπιση Οστεοχόνδρινων βλαβών αστραγάλου.
Τεχνική μικροκαταγμάτων σε διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα (OCD) .
Καθαρισμό μετεγχειρητικής αρθροΐνωσης.
Καθαρισμό υμενίτιδας.

Αρθροσκόπηση Ποδοκνημικής Υμενίτιδα – SportsDanceMedicine.gr
Αντιμετώπιση προσθίου ή οπισθίου συνδρόμου πρόσκρουσης.
Αφαίρεση επικουρικού οσταρίου os trigonum.
Αφαίρεση ελεύθερων σωμάτων.
Αφαίρεση χόνδρου σε αρθροσκοπική αρθρόδεση ΠΔΚ άρθρωσης.

Burr Καθαρισμός Χόνδρου – SportsDanceMedicine.gr
Αστάθεια ΠΔΚ.
Σηπτική αρθρίτιδα.
Πρώιμη οστεοαρθρίτιδα ΠΔΚ.
Κατάγματα (στα Tillaux κατάγματα η αρθροσκόπηση χρησιμοποιείται βοηθητικά για τον έλεγχο της ανάταξης).

Απόλυτη Αντενδείξη

Φλεγμονή περιξ της ΠΔΚ άρθρωσης.
Βαριά αρθρίτιδα της ΠΔΚ (αδύνατη η είσοδος του αρθροσκοπίου).

Σχετική Αντένδειξη

Αρθρίτιδα με αρθροΐνωση (μεγάλος περιορισμός στο εύρος κίνησης).
Στένωση της μεσάρθριας σχισμής.
Αγγειακά προβλήματα στο ίδιο σκέλος.
Εκτεταμένο οίδημα ΠΔΚ-άκρου ποδός.

ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΟΣΤΕΟΧΟΝΔΡΙΤΙΔΑ (OCD)

Πρόκειται για βλάβη συνήθως τραυματικής αιτιολογίας του υαλοειδούς χόνδρου και του υποχόνδριου οστού. Η συχνότητα της OCD στο θόλο του αστραγάλου μετά οξεία τραυματική ρήξη του έξω πλαγίου συνδέσμου είναι 4-7%. Συνήθως οι βλάβες αυτές είναι οπίσθιες-έσω (58%) και πρόσθιες-έξω (42%). Μη σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση της OCD μπορεί να εξελιχθεί σε αρθρίτιδα της ΠΔΚ άρθρωσης.
Αιτιολογικά, η OCD σχετίζεται με τραυματισμό στο 93% των επί τα έξω βλαβών και στο 61% των επί τα έσω. Στις έξω βλάβες, ο μηχανισμός του τραυματισμού είναι ραχιαία κάμψη και έσω ανάσπαση (προσαγωγή με έσω στροφή), ενώ στις έσω βλάβες είναι έσω ανάσπαση, πελματιαία κάμψη και στροφή.

Στις περιπτώσεις μη τραυματικής αιτιολογίας OCD, πιθανοί παράγοντες είναι γενετικοί, μεταβολικοί, αγγειακοί, ενδοκρινολογικοί και μορφολογίας του αστραγάλου (ανατομικοί).

Κλινική Εικόνα- Ευρήματα

Σε χρόνια OCD βλάβη, οι ασθενείς παραπονούνται για χρόνιο επίμονο βύθιο πόνο που επιδεινώνεται κατά τη διάρκεια ή μετά έντονη δραστηριότητα ή άθληση. Συχνά συνοδεύεται από οίδημα και περιορισμό στο εύρος κίνησης. Κατά την κλινική εξέταση λίγα ευρήματα εμφανίζονται στις περιπτώσεις αυτές, ενώ πολλές φορές το εύρος κίνησης είναι φυσιολογικό και το οίδημα ελάχιστο. Στις περιπτώσεις αυτές ο έμπειρος ορθοπαιδικός στηριζόμενος στο ιστορικό και στα αναφερόμενα ενοχλήματα πρέπει να προχωρήσει σε περαιτέρω διερεύνυση.
Αίσθηκα κριγμού, «κλειδώματος» ή αστάθειας από την άρθρωση της ΠΔΚ συχνά αναφέρονται.
Σε οξύ τραυματισμό με πρόσφατη OCD βλάβη, οι ασθενείς παραπονούνται για οξεία έναρξη πόνου στην ΠΔΚ άρθρωση, με οίδημα ή/και αίμαρθρο και περιορισμό στο εύρος κίνησης.

Θεραπεία

Σε ασυμπτωματικές περιπτώσεις ασθενών ή σε καταστάσεις με ελάχιστα συμπτώματα εφαρμόζεται συντηρητική θεραπεία για περίοδο 6 μηνών, η οποία περιλαμβάνει:

Ανάπαυση.
Παγοθεραπεία.
Αποφόρτιση αρχικά, με σταδιακή έναρξη φόρτισης ακολούθως βάση κλινικών συμπτωμάτων και οδηγιών του ορθοπαιδικού.
Σε χρόνια αστάθεια, ορθοτικά μέσα, όπως μπότα ΠΔΚ άρθρωσης.

Σε έντονα συμπτωματικές καταστάσεις ή σε βλάβες που δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν συντηρητικά, ένδειξη έχει η χειρουργική αρθροσκοπική αντιμετώπιση με:

Debridement και διέγερση του μυελού των οστών (τεχνική μικροκαταγμάτων, τρυπανισμοί).
Σταθεροποίηση μιας βλάβης στο θόλο του αστραγάλου (με καρφίδες απορροφήσιμες, με retrograde τρυπανισμοί, ή αυτόλογο οστικό [σπογγώδες] μόσχευμα).
Ανάγέννηση ή αντικατάσταση του υαλοειδούς χόνδρου (μεταμόσχευση αυτόλογων χονδροκυττάρων, αυτομεταμόσχευση οστεοχόνδρινων τμημάτων από άρθρωση γόνατος [OATS ή mosaicplasty], αλλομόσχευμα).

Η βασική αρχή στη χειρουργική αντιμετώπιση των οστεοχόνδρινων βλαβών είναι η επαναγγείωση του χόνδρου που έχει αποκολληθεί. Επειδή ο Υαλοειδής Αρθρικός χόνδρος είναι ανάγγειος, διαθέτει φτωχή δυναμική αναγέννησης. Οι τραυματισμοί χόνδρου που δεν φθάνουν στο υποχόνδριο οστό, δεν διαθέτουν αναγεννητική δυναμική, αφού δεν διεγείρουν τη φυσιολογική φλεγμονώδη αντίδραση που απαιτείται για να ξεκινήσει η διαδικασία της αποκατάστασης – αναγέννησης. Αντίθετα, οι τραυματισμοί χόνδρου που φθάνουν στο υποχόνδριο οστό οδηγούν σε διέγερση των κυττάρων του μυελού με αποτέλεσμα να παράγεται ινοχόνδρος («επισκευάζουν» τη βλάβη). Ο ινοχόνδρινος ιστός (κολλαγόνο Ι) δεν έχει όμως τις βιομηχανικές ιδιότητες του φυσιολογικού Υαλοειδούς Αρθρικού χόνδρου (κολλαγόνο ΙΙ).
Η επιλογή μεθόδου εξαρτάται από:

Ηλικία ασθενούς.
Συμπτώματα.
Μέγεθος βλάβης.
Εντόπιση της βλάβης.
Πρωτοπαθής ή δευτερογενής OCD.

=================================

ΟΣΤΕΟΧΟΝΔΡΙΝΗ ΒΛΑΒΗ	ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Ασυμπτωματικές ή ελάχιστα συμπτωματικές	Συντηρητικά
Συμπτωματικές < 10 mm	Debridement & μικροκατάγματα / τρυπανισμοί
Συμπτωματικές < 11-14 mm	Debridement και διέγερση του μυελού των οστών Σταθεροποίηση μιας βλάβης στο θόλο του αστραγάλου (με καρφίδες απορροφήσιμες, με retrograde τρυπανισμοί, ή αυτόλογο οστικό [σπογγώδες] μόσχευμα). Μεταμόσχευση αυτόλογων χονδροκυττάρων
Συμπτωματικές >15 mm	Σταθεροποίηση μιας βλάβης στο θόλο του αστραγάλου (με καρφίδες απορροφήσιμες, με retrograde τρυπανισμοί, ή αυτόλογο οστικό [σπογγώδες] μόσχευμα). Ανάγέννηση ή αντικατάσταση του υαλοειδούς χόνδρου (μεταμόσχευση αυτόλογων χονδροκυττάρων, αυτομεταμόσχευση οστεοχόνδρινων τμημάτων από άρθρωση γόνατος [OATS ή mosaicplasty], αλλομόσχευμα).
Μεγάλες κύστες στον αστράγαλο	Αναγέννηση ή αντικατάσταση του υαλοειδούς χόνδρου (μεταμόσχευση αυτόλογων χονδροκυττάρων, αυτομεταμόσχευση οστεοχόνδρινων τμημάτων από άρθρωση γόνατος [OATS ή mosaicplasty], αλλομόσχευμα).Retrograde τρυπανισμοί
Δευτερογενείς βλάβες	Οστεοχονδρομεταμόσχευση

=================================

ΠΡΟΣΘΙΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗΣ ΠΔΚ ΑΡΘΡΩΣΗΣ

Χρόνιος πρόσθιος πόνος στην ΠΔΚ είναι συνήθως αποτέλεσμα οστεόφυτου που έχει σχηματισθεί στην κνήμη ή στον αστράγαλο, στο πρόσθιο διαμέρισμα της άρθρωσης. Το σύνδρομο αυτό, ονομάστηκε αρχικά από τους Morris και McMurray, σύνδρομο των «αθλητών» ή των «ποδοσφαιριστών» και αργότερα πρόσθιο σύνδρομο πρόσκρουσης της ΠΔΚ άρθρωσης. Εμφανίζεται ιδιαίτερα συχνά σε ποδοσφαιριστές, δρομείς, μπαλαρίνες, χορευτές, άλτες και βολευμπολλίστες.

Διάφοροι αιτιολογικοί παράγοντες έχουν συσχετισθεί με το πρόσθιο σύνδρομο πρόσκρουσης, όπως χρόνιοι μικροτραυματισμοί, δυνάμεις έλξεως που ασκούνται από το θύλακο στο σημείο πρόσφυσής του στο οστό λόγω ακραίων κινήσεων – θέσεων της ΠΔΚ άρθρωσης, ή χρόνια αστάθεια της ΠΔΚ. Επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί από δυνάμεις υπτιασμού και ραχιαίας κάμψης προκαλούν βλάβη στο χείλος του χόνδρου στη μη φορτιζόμενη αρθρική επιφάνεια της κνήμης. Ο οργανισμός στην προσπάθεια του να επουλώσει τη βλάβη παράγει χόνδρο, ουλώδη ιστό και ασβεστοποιεί το θύλακο, σχηματίζοντας έτσι το πρόσθιο οστεόφυτο.

Κλινική Εικόνα- Ευρήματα

Πρόσθιος πόνος στην ΠΔΚ άρθρωση.
Οίδημα – ύδραθρο μετά δραστηριότητα.
Περιορισμό στη ραχιαία κάμψη της άρθρωσης.
Ευαισθησία και πόνο κλινικά στη ψηλάφιση του πρόσθιου οστεοφύτου. Άλγος στην ψηλάφιση του πρόσθιου κνημιαίου τένοντα δηλώνει πρόσθιο-έσω σύνδρομο πρόσκρουσης, ενώ του τρίτου περονιαίου τένοντα δηλώνει πρόσθιο-έξω σύνδρομο πρόσκρουσης.

Θεραπεία

Στα αρχικά στάδια, συντηρητική αντιμετώπιση με:

Αναλγητική αγωγή.
Παγοθεραπεία.
Τροποποίηση δραστηριοτήτων.
Έγχυση κορτιζόνης βραδείας αποδέσμευσης.
Ανύψωση πτέρνας.

Σε αποτυχία της συντηρητικής αγωγής, ή σε επεναλαμβανόμενα επεισόδια ή σε περιπτώσεις ευμεγέθους οστεόφυτου που περιορίζει ιδιαίτερα την ραχιαία κάμψη της άρθρωσης, ενδείκνειται η αρθροσκοπική αφαίρεση του οστεόφυτου.

ΟΠΙΣΘΙΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗΣ ΠΔΚ ΑΡΘΡΩΣΗΣ

Χρόνιος οπίσθιος πόνος στην ΠΔΚ είναι συνήθως αποτέλεσμα οστεόφυτου που έχει σχηματισθεί στην κνήμη ή στον αστράγαλο, στο οπίσθιο διαμέρισμα της άρθρωσης ή άλλοτε λόγω επικουρικού οσταρίου (os trigonum). Το σύνδρομο αυτό, εμφανίζεται ιδιαίτερα συχνά σε ποδοσφαιριστές, δρομείς κατηφορικών δρόμων, μπαλαρίνες, και χορευτές.

Διάφοροι αιτιολογικοί παράγοντες έχουν συσχετισθεί και με το οπίσθιο σύνδρομο πρόσκρουσης, όπως χρόνιοι μικροτραυματισμοί, δυνάμεις έλξεως που ασκούνται από το θύλακο στο σημείο πρόσφυσής του στο οστό λόγω ακραίων κινήσεων – θέσεων της ΠΔΚ άρθρωσης, ή χρόνια αστάθεια της ΠΔΚ. Επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί από δυνάμεις πελματιαίας κάμψης προκαλούν βλάβη στο χείλος του χόνδρου στη μη φορτιζόμενη αρθρική επιφάνεια της κνήμης, ειδικά σε περιπτώσεις επικουρικού οσταρίου (os trigonum). Ο οργανισμός στην προσπάθεια του να επουλώσει τη βλάβη παράγει χόνδρο, ουλώδη ιστό και ασβεστοποιεί το θύλακο, σχηματίζοντας έτσι το οπίσθιο οστεόφυτο.

Κλινική Εικόνα- Ευρήματα

Οπίσθιος πόνος στην ΠΔΚ άρθρωση.
Οίδημα – ύδραθρο μετά δραστηριότητα.
Περιορισμό στην πελματιαία κάμψη της άρθρωσης.
Ευαισθησία και πόνο κλινικά στη ψηλάφιση του οπίσθιου οστεοφύτου.

Θεραπεία

Στα αρχικά στάδια, συντηρητική αντιμετώπιση με:

Αναλγητική αγωγή.
Παγοθεραπεία.
Τροποποίηση δραστηριοτήτων.
Έγχυση κορτιζόνης βραδείας αποδέσμευσης.

Σε αποτυχία της συντηρητικής αγωγής, ή σε επεναλαμβανόμενα επεισόδια ή σε περιπτώσεις ευμεγέθους οστεόφυτου ή os trigonum που περιορίζει ιδιαίτερα την πελματιαία κάμψη της άρθρωσης, ενδείκνειται η αρθροσκοπική αφαίρεση του οστεόφυτου, με πρηνή θέση του ασθενούς, όπως περιγράφεται στην χειρουργική τεχνική ακολούθως.

Χειρουργική Τεχνική

Ο ασθενής τοποθετείται σε υπτία θέση, με ειδικό σύστημα έλξης στον άκρο πόδα-ΠΔΚ άρθρωση. Τοποθετείται ίσχαιμος περίδεση στο ριζομήριο του ασθενούς και εγχύονται αρχικά 20-40cc φυσιολογικού ορού εντός της άρθρωσης. Χρησιμοποιείται αρθροσκοπική κάμερα 30°, 4 ή 2,7mm. Για την αντιμετώπιση παθολογίας στο οπίσθιο διαμέρισμα της ΠΔΚ άρθρωσης (ελεύθερα σώματα, οστεόφυτα, διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα, επικουρικά οστάρια) ο ασθενής τοποθετείται σε πρηνή θέση και χρησιμοποιούνται οι οπίσθιες αρθροσκοπικές πόρτες. Κάποιοι χειρουργοί δεν χρησιμοποιούν την έλξη στην άρθρωση ως ρουτίνα, χρησιμοποιούν όμως κάμερα 2,7mm.

Υπάρχουν διάφορες αρθροσκοπικές πόρτες οι οποίες χρησιμοποιούνται ανάλογα με την παθολογία και τη θέση του προβλήματος χωροκατακτηρικά μέσα στην άρθρωση, όπως πρόσθιο ή οπίσθιο διαμέρισμα της άρθρωσης.

Κλασσικές πόρτες:

Πρόσθια-έσω πόρτα- 1η πύλη εισόδου συνήθως- επί τα έσω του Προσθίου Κνημιαίου τένοντα.
Πρόσθια-έξω πόρτα- 2η πύλη εισόδου- επί τα έξω του τένοντα του μακρού εκτείνοντα τους δακτύλους και του 3ου περονιαίου.

Δευτερεύουσες πόρτες:

Πρόσθια-μέση πόρτα>επί τα έσω του κοινού εκτείνοντα τους δακτύλους τένοντα και επί τα έξω του εκτείνοντα το μεγάλο δάκτυλο τένοντα
Οπίσθια-έξω πόρτα- Πρόσβαση στο οπίσθιο διαμέρισμα της άρθρωσης, όπως για το os trigonum- 2cm κεντρικά από το tip του έξω σφυρού- επί τα έσω των περονιαίων τενόντων και επί τα έξω του Αχιλλείου τένοντα.

Οπίσθια –έσω πόρτα- Πρόσβαση στο οπίσθιο διαμέρισμα της άρθρωσης, όπως για το os trigonum- επί τα έσω του Αχιλλείου τένοντα.

Με την αρθροσκόπηση της ΠΔΚ άρθρωσης μπορούν να αντιμετωπισθούν οι εξής καταστάσεις:

Να αφαιρεθούν ελεύθερα ενδαρθρικά σωμάτια.
Να καθηλωθούν με απορροφήσιμες άγκυρες ή καρφίδες τα οστεοχόνδρινα τμήματα σε διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα του αστραγάλου, αφού πρώτα καθαριστεί και διεγερθεί το υποχόνδριο οστό.
Να αφαιρεθούν τα οστεόφυτα και ο επασβεστομένος θύλακος που προκαλούν πρόσκρουση και πόνο σε πρόσθια ή οπίσθια πρόσκρουση.
Να αξιολογηθεί ο βαθμός οστεονέκρωσης της κεφαλής του αστραγάλου (επιπέδωση κεφαλής και σε τι έκταση ή κρατήρας) και να αποφασισθεί θεραπεία με αποφόρτιση ή τρυπανισμούς.
Να αξιολογηθεί το μέγεθος χόνδρινου ελλείμματος στην κεφαλή του αστραγάλου και να αντιμετωπισθεί με τρυπανισμούς ή χονδροκύτταρα ή OATS .
Να αφαιρεθεί τμήμα του θυλάκου σε περιπτώσεις πεπαχυσμένου, συμφυτικού θυλάκου (υμενίτιδες) ή των ινώσεων σε μετεγχειρητικές ή μετατραυματικές αρθροϊνώσεις.
Να γίνει αναδίπλωση (plication) θυλάκου σε αστάθεια, σε συνδυασμό με επιδιόρθωση ρειχθέντων πλάγιων συνδέσμων.
Να αφαιρεθεί αρθροσκοπικά με χρήση οπίσθιων αρθροσκοπικών πυλών το επικουρικό οστάριο os trigonum.
Αφαίρεση του χόνδρου και τμήματος του υποχόνδριου οστού σε περιπτώσεις αρθροσκοπικής αρθρόδεση της ΠΔΚ άρθρωσης.
Πλύσεις της άρθρωσης και λήψη καλλιέργειας σε σηπτική αρθρίτιδα.
Έλεγχος της ανάταξης ενδαρθρικών καταγμάτων, όπως καταγμάτων Pillon.
Να γίνει λήψη βιοψίας υμένα.

Πρωτόκολλο Φυσιοθεραπευτικής Αποκατάστασης

Άμεση εντατική παθητική φυσιοθεραπεία από την 1η ΜΤΧ ημέρα.
Πλήρες εύρος κίνησης.
Αποφόρτιση σκέλους ή μερική φόρτιση με βακτηρίες για τουλάχιστον 2 – 4 εβδομάδες (σε περιπτώσεις οστεοχόνδρινων βλαβών έως 1cm κεντρικών ή οπίσθιων), με σταδιακή φόρτιση ακολούθως. Για βλάβες πρόσθιες ή μεγαλύτερες του 1cm χρειάζεται 6 εβδομάδες μερική φόρτιση με βακτηρίες.
Ασκήσεις ενδυνάμωσης καμπτήρων και εκτεινόντων της ΠΔΚ άρθρωσης έως επιτύχουμε πλήρες εύρος κίνησης.
Τρέξιμο σε ομαλό δάπεδο μετά 3μήνες (σε χειρουργείο για OCD).
Πλήρης επιστροφή σε αθλητικές δραστηριότητες ~ 4-6 μήνες (σε χειρουργείο για OCD).
Στις περιπτώσεις χειρουργικής αντιμετώπισης συνδρόμου πρόσκρουσης η επιστροφή του ασθενή σε αθλητικές δραστηριότητες είναι ταχύτερη.

Επιπλοκές

Θυλακική-δερματική αρτηριοφλεβώδης επικοινωνία (fistula)

Αποφυγή με ακινητοποίηση της ΠΔΚ άρθρωσης έως να επουλωθεί ο θύλακος και το δέρμα.

Νευροαγγειακή βλάβη από τις πόρτες εισόδου

Πρόσθια-έξω πόρτα- κινδυνεύει ο ραχιαίος μέσος δερματικός κλάδος του επιπολής περονιαίου νεύρου (η πιο συχνή επιπλοκή).
Πρόσθια-έσω πόρτα- κινδυνεύει το σαφηνές νεύρο και η μείζονα σαφηνής φλέβα.
Πρόσθια-μέση πόρτα- κινδυνεύει η ραχιαία του άκρου ποδός αρτηρία.
Οπίσθια-έξω πόρτα- κινδυνεύει το γαστροκνήμιο νεύρο και η ελάσσονα σαφηνής φλέβα.
Οπίσθια –έσω πόρτα- κινδυνεύει η οπίσθια κνημιαία αρτηρία.

The post Παθολογία Ποδοκνημικής Άρθρωσης – Αρθροσκόπηση appeared first on PHYSIOLESVOS.

ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ

Iosif Galinos — Sun, 10 Sep 2017 12:52:05 +0000

ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ

Γράφτηκε από τον Φυσικοθεραπευτή Χαράλαμπου Τιγγινάγκα, MT, CST, MNT

ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ: Ένα άτομο που εμφανίζει πλατυποδία δεν έχει ποδική καμάρα ή αυτή είναι περιορισμένη. Η ποδική καμάρα βρίσκεται στην εσωτερική πλευρά του πέλματος, η οποία στην όρθια στάση ανασηκώνεται από το έδαφος, ενώ το υπόλοιπο πέλμα παραμένει σε επαφή με το έδαφος.
Οι περισσότεροι άνθρωποί εμφανίζουν μια αξιοσημείωτη καμάρα το ύψος της οποίας ποικίλοι από άτομο σε άτομο.

Πως διαπιστώνεται η ύπαρξη πλατυποδίας;

Μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί κατά τη διάρκεια της βάδισης ή στην όρθια στάση. Όταν κάποιος με πλατυποδία στέκεται όρθιος, η εσωτερική πλευρά του πέλματος όπου βρίσκεται η ποδική καμάρα επιπεδοποιείται, ενώ ολόκληρος ο άκρος πόδας περιστρέφεται προς την εσωτερική πλευρά (υπερπρηνισμός).

Ο άκρος πόδας προσφέρει μια δυναμική σταθεροποίηση στο βάρος συνολικά του σώματος ενός ατόμου, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί την ελαστικότητα του για την απόσβεση των κραδασμών και την προώθηση σε ανώμαλες επιφάνειες. Ως εκ τούτου υπάρχουν μοναδικές βιομηχανικές απαιτήσεις στη περιοχή. Μια από αυτές είναι και ο πρηνισμός στην ποδοκνημική άρθρωση.

Πρηνισμός είναι μια διαγώνια κίνηση του άκρου πόδα γύρω από ένα λοξό άξονα, που συνδυάζει τις βασικές κινήσεις, στα πρωτεύοντα επίπεδα κινήσεων δηλαδή της ραχιαίας κάμψης, της αναστροφής και απαγωγής. Αυτή η κίνηση του πρηνισμού προκύπτει φυσιολογικά κατά τη διάρκεια της βάδισης ή του τρεξίματος. Πρόκειται περί φυσιολογικής κίνησης που λανθασμένα του αποδίδεται ο χαρακτηρισμός δυσλειτουργίας στη μηχανική του άκρου πόδα, ενώ ο όρος υπερπρηνισμός περιγράφει καλύτερα μια παθολογική κατάσταση υπερβολικού πρηνισμού κατά τη διάρκεια της βάδισης. Ο υπερπρηνισμός προκύπτει όταν η κίνηση γίνεται σε μεγαλύτερο εύρος ή πολύ γρήγορα στη διάρκεια της φάσης του πρηνισμού, τοποθετώντας περισσότερο βάρος στην εσωτερική πλευρά του άκρου πόδα στη διάρκεια της βάδισης.

Για να διαπιστώσει κάποιος αν το πόδι του εμφανίζει τον υπερπρηνισμό, αρκεί να σταθεί στα ακροδάχτυλα του ή να σπρώξει το μεγάλο δάκτυλο όσο μπορεί προς τα πίσω. Αν εμφανισθεί η ποδική καμάρα, σημαίνει ότι υπάρχει ελαστικότητα και φυσιολογική ποδική καμάρα. Αν δεν εμφανισθεί τότε υπάρχει υπερπρηνισμός στη βάδιση ή το τρέξιμο.

Σε ένα παιδί είναι δύσκολο να διαπιστωθεί πλατυποδία, γιατί η ποδική καμάρα συνεχίζει να αναπτύσσεται μέχρι την ηλικία των 10 ετών.

Συμπτώματα:

Συνήθως η πλατυποδία δεν παρουσιάζει προβλήματα, παρόλα αυτά δημιουργείται επιβάρυνση στους συνδέσμους και τους μύες της περιοχής. Ακριβώς αυτή η επιβάρυνση μπορεί να προκαλέσει πόνο στη διάρκεια της βάδισης.

Ο υπερπρηνισμός μπορεί να συνεισφέρει σε δυσλειτουργίες του κάτω άκρου, όπως πόνος στο πέλμα, σύνδρομο πελματιαίας απονεύρωσης, σύνδρομο τάσης έσω κνήμης (shin splints), περιοστίτις, κατάγματα κόπωσης και μυοπεριτοναϊκά σημεία πυροδότησης πόνου (trigger points). Ακόμα ο υπερπρηνισμός αυξάνει τον βαθμό της έσω κνημιαίας στροφής, συνεισφέροντας σε ποικιλία δυσλειτουργιών του γόνατος, όπως τραυματισμό μηνίσκου ή συνδεσμικές κακώσεις. Επίσης δεν γίνεται σωστά η απόσβεση των κραδασμών από τον άκρο πόδα και ως εκ τούτου δυνάμεις μεταφέρονται προς τα πάνω στη κινητική αλυσίδα, προκαλώντας τραυματισμούς ή δυσλειτουργία.

Αν συμβεί αυτό οι περισσότερο συνηθισμένες περιοχές του πόνου είναι:

• Εσωτερική πλευρά του αστραγάλου
• Ποδική καμάρα
• Η έξω πλευρά του ποδιού
• Στον γαστροκνήμιο μυ (γάμπα)
• Άρθρωση του αστραγάλου και τον Αχίλλειο τένοντα
• Στα γόνατα, τα ισχία ή τη μέση

Στους ανθρώπους με πλατυποδία υπάρχει ασύμμετρη κατανομή του βάρους και φυσικά μεγάλη φθορά στα υποδήματα.

Γιατί προκαλείται η πλατυποδία;

Η έλλειψη ή περιορισμένη ποδική καμάρα για κάποιους ανθρώπους είναι φυσιολογική, επειδή σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει κληρονομικότητα και το πόδι είναι αρκετά ελαστικό.

Περιστασιακά , η πλατυποδία μπορεί να προκληθεί από ανωμαλία που παρουσιάζεται όταν το έμβρυο είναι ακόμα στη μήτρα, όπου δυο ή περισσότερα οστά παραμένουν ενωμένα, αυτή η περίπτωση αναφέρεται ως ταρσική συνένωση (tarsal coalition), ενώ η περιοχή του πέλματος είναι επίπεδη και δύσκαμπτη.

Μπορεί η πλατυποδία να εμφανιστεί κάποια στιγμή στη ζωή του ανθρώπου ως αποτέλεσμα παθολογίας στις αρθρώσεις, όπως για παράδειγμα είναι η αρθρίτιδα, τραυματισμός σε μυ, τένοντα ή άρθρωση του άκρου πόδα.

Επίσης παθολογικές καταστάσεις που αφορούν το νευρικό σύστημα (πχ εγκεφαλική παράλυση, μυϊκή δυστροφία κα) μπορεί να οδηγήσουν σε πλατυποδία. Αυτό γιατί προοδευτικά οι μύες χάνουν την ελαστικότητα και τη δύναμη τους.

Δεν έχει γίνει απόλυτα κατανοητό τι προκαλεί την προοδευτική διάταση και επιμήκυνση των τενόντων στη ποδική καμάρα, αλλά επιβαρυντικοί παράγοντες είναι τα ψηλοτάκουνα παπούτσια, η ορθοστασία ή βάδιση για μεγάλο χρονικό διάστημα, η παχυσαρκία, η υπέρταση και ο διαβήτης.

Τελευταίες έρευνες έδειξαν μια σύνδεση στις αλλαγές των τενόντων με την αύξηση ενός τύπου πρωτεΐνης που ονομάζεται protelytic ένζυμο. Αυτά τα ένζυμα μπορεί να προκαλέσουν ρήξεις σε περιοχές του τένοντα, αδυνατίζοντας τους με αποτέλεσμα τη πτώση της καμάρας. Παρόμοιες αλλαγές έχουν παρατηρηθεί και σε άλλες παρόμοιες καταστάσεις όπως στη τενοντοπάθεια του Αχίλλειου τένοντα. Αυτή η διαπίστωση προσφέρει μια σημαντική παράμετρο στο πρόβλημα, καθώς φαρμακευτική αγωγή που στοχεύει τα συγκεκριμένα ένζυμα μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική θεραπεία στη χειρουργική. Φυσικά απαιτείται επιπλέον έρευνα.

Πότε να επισκεφτείτε ειδικό:

Συνήθως δεν προκαλεί πόνο, αλλά θα πρέπει να επισκεφτείτε ειδικό σε περίπτωση όπου:

• Σε περίπτωση πόνου
• Φθορά στη σόλα του υποδήματος
• Αντιλαμβάνεστε ότι το πέλμα γίνεται συνεχώς πιο επίπεδο
• Αδυναμία δυσκινησία ή μούδιασμα στο πέλμα

Διάγνωση:

• Πελματογράφημα
• Ακτινογραφία, κυρίως για τον εντοπισμό αρθρίτιδας
• Αξονική τομογραφία, αν απαιτείται επιπλέον έλεγχος
• Διαγνωστικό υπέρηχο, σε περίπτωση όπου υπάρχει υποψία τραυματισμού τενόντων
• Μαγνητική τομογραφία, αν δεν μπορεί να υπάρχει διαγνωστικό αποτέλεσμα με τα προηγούμενα

Θεραπεία:

Ο υπερπρηνισμός συνήθως διορθώνεται με ορθωτικά και ασκήσεις ενδυνάμωσης για τον οπίσθιο κνημιαίο. Θεραπεία με ήπιους χειρισμούς μπορεί να απελευθερώσει τα μυοπεριτοναϊκά σημεία πυροδότησης του πόνου (trigger points) στον οπίσθιο κνημιαίο και σε άλλους μύες καθώς και άλλες νευρομυϊκές δυσλειτουργίες που έχουν προκύψει στο κάτω άκρο και το πέλμα. Απαιτείται επανεκπαίδευση της βάδισης. Χρήσιμες είναι οι διατάσεις του γαστροκνημίου μυός για την μείωση της υπερτονίας του μυός.

Σε περιπτώσεις όπου υπάρχει παθολογία που αφορά τις αρθρώσεις ή τους τένοντες θα πρέπει σε πρώτη φάση αυτές να τύχουν της ανάλογης αντιμετώπισης. Στη συνέχεια:

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ: Ήπιοι χειρισμοί για βελτίωση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων, ελαστικότητα των μυών και των τενόντων, μυϊκή ενδυνάμωση.

ΠΕΛΜΑΤΟΓΡΑΦΗΜΑ: Είναι μια εξέταση, μέσω της οποίας συλλέγουμε πληροφορίες για την ανατομική μορφολογία του πέλματος (πλατυποδία , κοιλοποδία, ραιβοποδία κ.α.), καθώς και για τις δυνάμεις που ασκούνται στα πέλματα κατά την διάρκεια της βάδισης ή στήριξης. Χρησιμοποιείται συσκευή εξοπλισμένη με μεγάλο αριθμό αισθητήρων πίεσης, ικανών να καταγράφουν τις πιέσεις που ασκούνται σε κάθε σημείο του πέλματος όταν αυτό βρίσκεται σε επαφή με την επιφάνεια της. Ανάλογα με τ’ αποτελέσματα επιλέγεται η κατασκευή των κατάλληλων ορθωτικών πελμάτων.

ΙΔΙΟΔΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ: Ως αποτέλεσμα ενός τραυματισμού ή κάποιας επώδυνης κατάστασης έχουμε την διαταραχή της ιδιοδεκτικότητας και της κιναισθησίας του ασθενή. Η ιδιοδεκτικότητα είναι μια «εσωτερική αίσθηση» (Κεντρικό Νευρικό Σύστημα), ενώ η κιναισθητική ικανότητα μια «εξωτερική αίσθηση» (το σώμα σε σχέση με τον χώρο και τον χρόνο), εντούτοις συνεργάζονται και το ένα επηρεάζει άμεσα το άλλο. Η επανεκπαίδευση αυτών των ικανοτήτων είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση του προγράμματος αποκατάστασης.

ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ: Επιλογή υποδημάτων με καλή στήριξη της ποδικής καμάρας, αποφυγή σε σανδάλια και υποδήματα χωρίς στήριξη.
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Συνήθως δεν επιλέγεται χειρουργική αντιμετώπιση για τη πλατυποδία, παρά μόνο για συνωδά προβλήματα όπως ρήξη τενόντων.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ:

• Αποφεύγεται δραστηριότητες που επιδεινώνουν τον πόνο, επιλέγεται δραστηριότητες μικρής επιβάρυνσης όπως βάδιση με κατάλληλα υποδήματα ή κολύμπι, όχι άλματα η τρέξιμο.
• Φοράτε τα ορθωτικά που έχουν προκύψει μετά από πελματογράφημα
• Απώλεια βάρους
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

1. Stovitz SD, Coetzee C. Hyperpronation and foot pain. The Physician and Sportsmedicine 2004;32(8).
2. Nordin MA, Frankel V. Basic Biomechanics of the Musculoskeletal System. 3rd ed. Baltimore:
Lippincott Williams & Wilkins; 2001.

The post ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ appeared first on PHYSIOLESVOS.

Αποκατάσταση χειρουργηθέντος Προσθίου Χιαστού Συνδέσμου

Iosif Galinos — Sat, 09 Sep 2017 23:34:26 +0000

Αποκατάσταση χειρουργηθέντος Προσθίου Χιαστού Συνδέσμου

από το http://www.physio-pedia.com

πριν την επέμβαση
Η γνωστή μέθοδος R.I.C.E. (ξεκούραση-παγοθεραπεία-περίδεση-ανάρροπη θέση) σε συνδυασμό με ηλεκτροθεραπεία, μπορεί να εφαρμοστεί κατά τη διάρκεια αρκετών εβδομάδων πριν από τη χειρουργική επέμβαση, προκειμένου να μειώσει τη φλεγμονή και τον πόνο και να επιτευχθεί (στα επίπεδα του εφικτού) το πλήρες εύρος της κίνησης του γόνατος. Αυτό θα βοηθήσει τον ασθενή να ανακτήσει ευκολότερα την φυσιολογική κίνηση, καθώς και δύναμη μετά την επέμβαση. [1]
Η προεγχειρητική αγωγή πρέπει να επικεντρωθεί στην ενίσχυση του τετρακεφάλου και ο πόνος θα καθορίσει το εύρος της τροχιάς των ασκήσεων που θα περιλαμβάνει το πρόγραμμα. [2] [3]
Ο ηλεκτρομυϊκός ερεθισμός σε συνδυασμό με την άσκηση είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος για τη βελτίωση λειτουργικότητας του τετρακεφάλου, σε σχέση με τα αποτελέσματα της άσκησης [4].

μετά την επέμβαση

1η εβδομάδα
Ισομετρικές ασκήσεις τετρακεφάλου και ανύψωση του σκέλους χρησιμοποιούνται για να μειωθεί το πρήξιμο. Ο στόχος μας είναι η πλήρης έκταση και οι 70 μοίρες κάμψης πριν από το τέλος της πρώτης εβδομάδας.
Η χρήση ειδικού κηδεμόνα και βοηθημάτων βάδισης (πατερίτσες) είναι επιτακτική ανάγκη.Η παθητική κινητοποίηση της επιγονατίδας θα πρέπει να συμπεριληφθεί στο πρόγραμμά μας για τουλάχιστον 8 εβδομάδες.
Άλλες ασκήσεις κινητοποίησης στις πρώτες 4 εβδομάδες είναι η παθητική έκταση του γόνατος (όχι υπερέκταση) και παθητική και ενεργητική κινητοποίηση για βελτίωση της κάμψης.
Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, οι ασκήσεις ενδυνάμωσης εφαρμόζονται για όλους τους μυς του χειρουργηθέντος άκρου.

3-4η εβδομάδα
Ο ασθενής πρέπει να βελτιώσει την βάδισή του για να μπορέσει να περπατήσει με μια πατερίτσα. Με σωστή ενδυνάμωση και έλεγχο ισχιοκνημιαίων και τερακεφάλου, μπορούμε να αφήσουμε νωρίτερα τις πατερίτσες.

5η εβδομάδα
Η χρήση του κηδεμόνα προοδευτικά μειώνεται. [1] [2]
Η παθητική κινητοποιήση πρέπει να έχει ομαλοποιήσει την κινητικότητα του γόνατος, αλλά πιθανόν να υπάρχει ακόμη έλλειμμα στην κάμψη.
Η ενδυνάμωση των καμπτήρων και εκτεινόντων θα συνεχιστεί και θα προσθέσουμε και ασκήσεις κλειστής κινητικής αλυσίδας.
Οι ασκήσεις ενδυνάμωσης θα πρέπει να ξεκινήσουν σε χαμηλή ένταση (50% της μέγιστης δύναμης) και προοδευτικά να φτασουν στο 60-70%. Οι ασκήσεις κλειστής κινητικής αλυσίδας θα πρέπει να ξεκινήσουν από ασφαλείς αρχικές θέσεις (βάδιση, ποδήλατο, leg press) και σταδιακά να περάσουν σε θέσεις μεγαλύτερης φόρτισης (πχ καθίσματα).
Η πρόοδος της άσκησης εξαρτάται από τον υπάρχοντα πόνο, το πρήξιμο και τον έλεγχο του τετρακέφαλου.
Ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και συντονισμού μπορούν να ξεκινήσουν, εάν η γενικότερη μυϊκή κατάσταση του σκέλους είναι καλή. Αυτή η ομάδα ασκήσεων περιλαμβάνει και ασκήσεις ισορροπίας με την χρήση ειδικών οργάνων.

10η εβδομάδα
Μπορούν να ξεκινήσουν δυναμικές ασκήσεις προς όλες τις κατευθύνσεις (εμπρός, πίσω και πλάγια), καθώς και άσκηση σε ισοκινητικά μηχανήματα. [2]

3ος μήνας
Μετά από 3 μήνες, ο ασθενής μπορεί να προχωρήσει σε λειτουργικές ασκήσεις όπως το τρέξιμο και άλματα.Οι ιδιοδεκτικές και οι ασκήσεις συντονισμού γίνονται δυσκολότερες, με την χρήση της μεγαλύτερης δυνατής ταχύτητας στις αλλαγές κατεύθυνσης.
Για να βελτιωθεί περισσότερο ο συντονισμός και ο μυϊκός έλεγχος, οι ασκήσεις θα πρέπει να δυσκολεύουν, δίνοντας έμφαση στα οπτικά ερεθίσματα, στην μεταβολή της σταθερότητας της επιφάνειας στήριξης, στην ταχύτητα των ασκήσεων και στην πολυπλοκότητά τους, στην μεταβλητότητα της αντίστασης, κλπ. [ 2]

4-5ος μήνας
Ο τελικός στόχος είναι να μεγιστοποιθεί η αντοχή και η δύναμη του γόνατος. Αυτό θα επιτευχθεί με την ενδυνάμωση των σταθεροποιών μυών, τη βελτιστοποίηση του νευρομυϊκού ελέγχου, με πλειομετρικές ασκήσεις και την πρόσθεση συγκεκριμένων ασκήσεων, αναλογα με το άθλημα του ασθενή.
Η επιτάχυνση και η επιβράδυνση, οι διακυμάνσεις στη μυϊκή λειτουργία και οι στροφές και οι ελιγμοί, βελτιώνουν τα αρθροκινητικά αντανακλαστικά, με σκοπό την πρόληψη νέων τραυματισμών. [3]

Επιστροφή στον αθλητισμό
Η έλλειψη μυϊκής δύναμης μετά την επέμβαση μπορεί να είναι ένας παράγοντας κινδύνου για μελλοντικούς τραυματισμούς και μπορεί να καθορίσει το μέλλον του αθλητή, όταν προσπαθήσει να επιστρέψει στα προηγούμενα επίπεδα της απόδοσής του.
Οι ερευνητές προτείνουν ότι μετά την χειρουργική επέμβαση το πόδι πρέπει να βρίσκεται τουλάχιστον στο 90% της μυϊκής ισχύος του μη τραυματισμένου ποδιού. [5]
Οι τρεις δοκιμές αναπηδήσεων μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέρος μιας συνολικής φυσικής και λειτουργικής αξιολόγησης, για να αποφασιστεί η ασφαλής επιστροφή του ασθενή στην άθληση, μετά την χειρουργική αποκατάσταση του ΠΧΣ. Αυτές οι τρεις δοκιμασίες είναι ικανοποιητικές για να μετρηθούν οι μυϊκές διαφορές των δύο ποδιών και μπορούν να χρησιμοποιηθούν, κατά τη διάρκεια της πιο προχωρημένης φάσης της αποκατάστασης, σαν ασκήσεις, με σκοπό να φτάσει το χειρουργημένο πόδι στην λειτουργικότητα του υγιούς. [ 5]

Βιβλιογραφία:

I Eitzen, H Moksnes, L Snyder-Mackler, MA Risberg. Progressive 5-Week Exercise Therapy Program Leads to Significant Improvement in Knee Function Early After Anterior Cruciate Ligament Injury. Journal of Orthopaedic and Sports Physical Therapy 2010;40(11):705-722
S. van Grinsven, R. E. H. van Cingel, C. J. M. Holla, C. J. M. van Loon. Evidence-based rehabilitation following anterior cruciate ligament reconstruction. Knee Surg Sports Traumatol Arthrosc 2010; 18:1128–1144
Savio L-Y. Woo, Richard E. Debski, PhD, John D. Withrow, Marsie A. Janaushek. Biomechanics of Knee Ligaments. The American Journal of Sports medicine 1999;27:533
Kyung-Min KiM, Ted Croy, Jay HerTel, SuSan Saliba. Effects of Neuromuscular Electrical Stimulation After Anterior Cruciate Ligament Reconstruction on Quadriceps Strength, Function, and Patient-Oriented Outcomes: A Systematic Review. J Orthop Sports Phys Ther 2010;40(7):383-391.
Gregory D. Myer, Laura C. Schmitt, Jensen L. Brent, Kevin R. Ford, Kim D. Barber Foss, Bradley J. Scherer, Robert S. Heidt Jr., Jon G. Divine, Timothy E. Hewett.Utilization of Modified NFL Combine Testing to Identify Functional Deficits in Athletes Following ACL Reconstruction. J Orthop Sports Phys Ther 2011;41(6):377-387.
Kokmeyer, D., Wahoff M., Myhern M. Suggestions From the Field for Return-to-Sport Rehabilitation Following Anterior Cruciate Ligament Reconstruction: Alpine Skiing. Journal of Orthopaedic & Sports Physical Therapy, April 2012, 42(4):313-325.
Sven Feil, John Newell, Conor Minogue and Hans H. Paessler. The Effectiveness of Supplementing a Standard Rehabilitation Program With Superimposed Neuromuscular Electrical Stimulation After Anterior Cruciate Ligament Reconstruction: A Prospective, Randomized, Single-Blind Study. Am J Sports Med February 22, 2011

πηγή: http://www.physio-pedia.com/Anterior_Cruciate_Ligament_Rehabilitation

The post Αποκατάσταση χειρουργηθέντος Προσθίου Χιαστού Συνδέσμου appeared first on PHYSIOLESVOS.

Αχίλλειος τένοντας – μερική ρήξη

Iosif Galinos — Sat, 09 Sep 2017 23:29:08 +0000

Αχίλλειος τένοντας – μερική ρήξη

(Γνωστή επίσης σαν καταπόνηση αχίλλειου τένοντα)

Τι ακριβώς είναι η μερική ρήξη του Αχίλλειου τένοντα;

Η ομάδα μυών στο πίσω μέρος του κατώτερου τμήματος του ποδιού μας ονομάζεται γάμπα. Η γάμπα αποτελείται από δύο κύριους μυς, ένας από τους οποίους εκφύεται πάνω από την άρθρωση του γόνατος (γαστροκνήμιος) και ο άλλος κάτω από το γόνατο (υποκνημίδιος). Και οι δύο αυτοί μυς καταφύονται στο οστό της φτέρνας μέσα από τον αχίλλειο τένοντα (εικόνα 1) .

Εικόνα 1 -αχίλλειος τένοντας

Όταν οι μυς της γάμπας συσπώνται, ασκείται δύναμη και στον Αχίλλειο τένοντα. Όταν η σύσπαση είναι έντονη εξαιτίας πολλαπλής επανάληψης, ή έντονης προσπάθειας, μπορεί να προκληθεί ρήξη του Αχίλλειου τένοντα. Οι ρήξεις στον αχίλλειο ποικίλουν από μικρή, μερική ρήξη, στην οποία υπάρχει ελάχιστος πόνος και ελάχιστη δυσκολία στην κίνηση, μέχρι ολική ρήξη η οποία μπορεί να απαιτεί χειρουργική αποκατάσταση.Αίτια μερικής ρήξης του Αχίλλειου τένοντα

Οι θλάσεις στον αχίλλειο συνήθως συμβαίνουν όταν ο ασθενής επιχειρήσει να επιταχύνει από στάση ή όταν ορμάει απότομα μπροστά όπως κατά την διάρκεια ενός παιχνιδιού τέννις , ποδοσφαίρου , βόλεϊ κτλ.

Συμπτώματα μερικής ρήξης του Αχίλλειου τένοντα Οι ασθενείς με μερική ρήξη νοιώθουν συνήθως πόνο κατά την διάρκεια δραστηριοτήτων όπως περπάτημα (ιδιαίτερα σε ανηφόρες), ανεβοκατέβασμα σκάλας, τρέξιμο, άλμα ή πηδηματάκια. Είναι επίσης συνηθισμένο να νοιώθουν πόνο κατά την ξεκούραση μετά από τέτοιες δραστηριότητες, ιδιαίτερα όταν ξυπνάνε το πρωί. Μπορεί να παρουσιασθεί πρήξιμο ή ευαισθησία στο άγγιγμα.

Διάγνωση ρήξης Αχίλλειου τένοντα

Μπορεί να είναι αρκετή μια εξονυχιστική εξέταση από ένα φυσικοθεραπευτή για να γίνει διάγνωση μιας ρήξης του αχίλλειου τένοντα. Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με μαγνητική τομογραφία ή υπερηχογράφημα.

Θεραπευτική αγωγή

Οι περισσότεροι ασθενείς με ρήξη στον Αχίλλειο θεραπεύονται με ένα πρόγραμμα φυσικοθεραπείας. Το ποσοστό επιτυχίας αυτού του προγράμματος εξαρτάται από την συμμόρφωση του ασθενή με το πρόγραμμα. Ένα από τα κύρια κλειδιά του προγράμματος είναι να διακόψει ο ασθενής οποιαδήποτε δραστηριότητα αυξάνει τον πόνο, μέχρι να υποχωρήσουν τελείως τα συμπτώματα. Αυτό επιτρέπει στο σώμα να αρχίσει την διαδικασία ίασης, αφού δεν θα υπάρχει περαιτέρω βλάβη στους ιστούς. Από την στιγμή που επιτευχθεί αυτό ενδείκνυται μια σταδιακή επιστροφή σε αυτές τις δραστηριότητες, αρκεί βέβαια να μην υπάρχει αύξηση των συμπτωμάτων.

Στην αρχική φάση η φλεγμονή μπορεί να υποχωρήσει με αντιφλεγμονώδη και τακτικά επιθέματα πάγου. Για να διασφαλισθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα είναι πολύ σημαντικό ένα πρόγραμμα αποκατάστασης της ευλυγισίας και ενδυνάμωσης, κάτω από την επίβλεψη ενός φυσιοθεραπευτή.

Πρόγνωση μιας ρήξης αχίλλειου τένοντα.

Με την κατάλληλη αντιμετώπιση, η ρήξη μπορεί συνήθως να αποκατασταθεί σε μια μέχρι τρεις εβδομάδες. Σε πιο σοβαρές καταστάσεις, η αποκατάσταση μπορεί να πάρει έξι εβδομάδες ή και περισσότερο ανάλογα με την σοβαρότητα.

Παράγοντες που συμβάλλουν στη ρήξη αχίλλειου τένοντα.

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που μπορεί να προδιαθέσουν για ρήξη του αχίλλειου τένοντα. Αυτοί χρειάζεται να εκτιμηθούν και να διορθωθούν με την καθοδήγηση του φυσιοθεραπευτή. Μερικοί από τους παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτή την κατάσταση είναι: έλλειψη ευλυγισίας, λάθος τρόπος άσκησης, ανεπαρκής μηχανική υποστήριξη, η στάση του ποδιού, ανεπαρκής προθέρμανση και μυική αδυναμία.

Φυσικοθεραπεία για μερική ρήξη αχίλλειου τένοντα

Η φυσικοθεραπεία για την ρήξη του αχίλλειου είναι πολύτιμη για την επίσπευση της ανάρρωσης , εξασφαλίζει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα και μειώνει την πιθανότητα ξανατραυματισμού . Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει:

τεχνικές μαλακών μορίων ( θεραπευτική μάλαξη )

ηλεκτροθεραπεία

taping

ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας των μυών ( ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας του γαστροκνημίου μυός )

ασκήσεις βελτίωσης της δύναμης των μυών ( ασκήσεις βελτίωσης της δύναμης του γαστροκνημίου μυός )

εκπαίδευση, συμβουλές

αρθρική κινητοποίηση ( manual therapy )

The post Αχίλλειος τένοντας – μερική ρήξη appeared first on PHYSIOLESVOS.

ΒΛΑΙΣΟΣ ΜΕΓΑΣ ΔΑΚΤΥΛΟΣ (ΚΟΤΣΙ)

Iosif Galinos — Sat, 09 Sep 2017 23:22:40 +0000

ΒΛΑΙΣΟΣ ΜΕΓΑΣ ΔΑΚΤΥΛΟΣ (ΚΟΤΣΙ)

Τι είναι;

Το κότσι είναι μια παραμόρφωση που δημιουργείται στη βάση του μεγάλου δακτύλου στο πόδι. Το κυρίως πρόβλημα είναι η προς τα έξω παρέκκλιση του μεγάλου δακτύλου. Παρέκκλιση άνω των 15-20° θεωρείται παθολογική και δημιουργεί εμβιομηχανική διαταραχή στον άκρο πόδα.

Μπορεί να δημιουργήσει υπεξάρθρημα στην 1η μεταταρσοφαλαγγική άρθρωση και να διαταράξει τις σχέσεις όλων των δακτύλων του ποδιού ειδικά του 2ου και του 3ου. Πολλές φορές το δεύτερο δάκτυλο παραμορφώνεται και ανεβαίνει πάνω στο πρώτο.

Η έντονη παραμόρφωση του πρώτου δακτύλου δημιουργεί την έντονη εσωτερική προεξοχή η οποία σε χρόνια φάση φλεγμαίνει (ερυθρότητα, οίδημα) καθώς και γεμίζει με υγρό (φλεγμονή του ορογόνου θυλάκου της άρθρωσης).

Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται όταν ο ασθενής φορά υποδήματα διότι η φλεγμένουσα οστική προεξοχή τρίβεται στο εσωτερικό του παπουτσιού δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο φλεγμονής και πόνου.

Βλαισός μεγάλος δάκτυλος. Το μεγάλο δάκτυλο στρέφεται προς τα έξω. Η 1η μεταταρσοφαλαγγική άρθρωση (κόκκινη περιοχή) φλεγμένει. Η παραμόρφωση αφορά και στο 2ο και 3ο δάκτυλο.

Βλαισός μέγας άμφω των ποδών. Η ασθενής πάσχει από συστηματικό νόσημα

Τι προκαλεί τον Βλαισό Μέγα Δάκτυλο;

Ενάντια σε ότι επικρατούσε ως σήμερα τα μυτερά παπούτσια με τα ψηλά τακούνια δεν ευθύνονται για τη δημιουργία του νοσήματος.

Ωστόσο τα προαναφερόμενα υποδήματα κρατούν το πόδι σε λάθος θέση διατηρώντας το μεγάλο δάκτυλο σε κλίση προς τα έξω δημιουργώντας μηχανική διάταση των μαλακών μορίων στην έσω επιφάνεια της 1ης μεταταρσοφαλαγγικής άρθρωσης.

Επιπροσθέτως η πίεση που ασκούν τα στενά υποδήματα στο υπερτροφικό κότσι δημιουργούν έντονη συμπτωματολογία πόνου.

Η αιτιολογία της νόσου ως σήμερα δεν έχει ταυτοποιηθεί πλήρως. Εμβιομηχανικοί, τραυματικοί και μεταβολικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί. Το νόσημα παρατηρείται σε υψηλότερα ποσοστά σε γυναίκες.

Οι χορεύτριες του μπαλέτου λόγω του ότι χορεύουν πάνω στα δάκτυλα παρουσιάζουν αυξημένα ποσοστά εμφάνισης της νόσου.
Η συχνότητα αυξάνει με την ηλικία. Το ποσοστό εμφάνισης σε ηλικίες από 15-30 ετών είναι 3%, σε ηλικίες 31-60 ετών αυξάνεται σε 9% και τέλος σε ηλικίες πάνω από 60 ετών το ποσοστό φτάνει το 16%.

Σε πολλές περιπτώσεις το νόσημα συνδέεται με παθήσεις όπως οστεοαρθρίτιδα, ρευματοειδής αρθρίτιδα, ψωριασική και ουρική αρθρίτιδα κ.α.

Η γενετική προδιάθεση αποτελεί σήμερα μια από τις επικρατούσες απόψεις αφού το νόσημα το συναντάμε σε αρκετά μέλη της οικογένειας (γιαγιά, μητέρα, κόρη).

Τι συμπτώματα προκαλεί;

• Πόνος ο οποίος μπορεί να δημιουργεί πρόβλημα κατά τη βάδιση

• Φλεγμονή και οίδημα (πρήξιμο) στη βάση του μεγάλου δακτύλου (κότσι)

• Το πόδι γίνεται πιο φαρδύ και ο ασθενής δυσκολεύεται να βρει παπούτσια

• Εμφανίζεται αρθρίτιδα στη άρθρωση (1η μεταταρσοφαλαγγική)

• Παραμόρφωση του 2ου δακτύλου.

Ακτινολογικός έλεγχος

Ο ακτινολογικός έλεγχος αναδεικνύει τη σοβαρότητα της παραμόρφωσης. Διενεργούνται μετρήσεις των γωνιών των πασχόντων οστών γεγονός που καθορίζει ουσιαστικά και τη θεραπευτική προσέγγιση.

ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

ΘΕΡΑΠΕΙΑ:

Συντηρητική αγωγή

Ο βλαισός μέγας δάκτυλος προϋποθέτει τη χρήση σωστών υποδημάτων τα οποία εφαρμόζουν σωστά το πόδι δίχως όμως να πιέζουν τα δάκτυλα.

Αριστερό: Λάθος στενό πρόσθιο τμήμα του παπουτσιού που ασκεί παραμορφωτικές πιέσεις στα δάκτυλα και επιδεινώνει τη συμπωματολογία του πόνου.
Δεξιό: Σωστό υπόδημα με το πρόσθιο τμήμα του ευρύχωρο ώστε να μην πιέζει σε κανένα σημείο τα δάκτυλα.

Φάρμακα

Τα φάρμακα προσφέρουν ανακούφιση από τον πόνο που προκαλεί η φλεγμονή της 1ης μεταταρσοφαλαγγικής άρθρωσης λόγο της έντονης παραμόρφωσης του μεγάλου δακτύλου.

Οι ένεση κορτιζόνης προσφέρει πρόσκαιρο αποτέλεσμα αντιμετωπίζοντας τη φλεγμονή του αρθρικού θυλάκου καθώς και του ορογόνου θυλάκου.

Καμία φαρμακευτική αγωγή δεν μπορεί να δώσει ουσιαστική θεραπευτική λύση στο πρόβλημα του ασθενούς παρά να παρατείνει ίσως το χρονικό διάστημα για τη χειρουργική οριστική αντιμετώπιση.

Φυσικοθεραπεία

Η φυσικοθεραπεία με τα μέσα που διαθέτει με τη σειρά της αντιμετωπίζει το πρόβλημα μόνο όσο αφορά στα συμπτώματα του πόνου. Δεν μπορεί όμως να επιδιορθώσει την παραμόρφωση των δακτύλων σε μόνιμη βάση.

Νάρθηκες

Οι νάρθηκες διορθώνουν παθητικά τη παραμόρφωση διατηρώντας τη θέση του μεγάλου δακτύλου.

Ο νάρθηκας μπορεί να φοριέται από τον ασθενή για όλο το 24ωρο (στον ύπνο, μέσα από το υπόδημα) αλλά με την αφαίρεσή του τα δάκτυλα επανέρχονται στην αρχική παραμόρφωση που είχαν.

Ο νάρθηκας δεν μπορεί να διορθώσει μόνιμα τη παραμόρφωση και για τον λόγο αυτόν συστήνεται η χρήση τους για μικρό χρονικό διάστημα.

Ειδικός νάρθηκας για την αντιμετώπιση του βλαισού μεγάλου δακτύλου. Η χρήση του δεν ενδύκνειται για μεγάλο χρονικό διάστημα.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

ΘΕΡΑΠΕΙΑ:

Χειρουργική θεραπεία

Σήμερα η χειρουργική επέμβαση για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού αποτελεί ουσιαστικά και τη ριζική θεραπεία του. Οι νέες μικροχειρουργικές τεχνικές με την υποβοήθηση ειδικών χειρουργικών οπτικών ενισχυτών επιτυγχάνουν:

• την πλήρη και οριστική διόρθωση της παραμόρφωσης

• δίχως μετεγχειρητικό πόνο

• σχεδόν άμεση κινητοποίηση του ασθενούς.

Ο φόβος του παρελθόντος για παρατεταμένη ακινητοποίηση στο κρεβάτι ή πόνος μετά το χειρουργείο σήμερα πια δεν υπάρχει.
Για τον λόγο αυτό μπορεί να γίνει η χειρουργική επέμβαση ταυτόχρονα και στα δύο πόδια.

Hallux valgus angle: γωνία του βλαισού μεγάλου δακτύλου η οποία φυσιολογικά είναι 9 μοίρες αλλά ώς 15 μοίρες δεν προκαλεί σοβαρή συμπτωματολογία.
Intermetatarsal angle: διαμετατάρσια γωνία μεταξύ του 1ου και 2ου μεταταρσίου. Φυσιολογικά η γωνία δεν ξεπερνά τις 9 μοίρες.

Διαμετατάρσια γωνία 25 μοίρες και η γωνία του βλαισού μεγάλου δακτύλου είναι 35 μοίρες. Οι δύο γωνίες υποδηλώνουν τη πάθηση.

Εξεσημασμένης βαρύτητας βλαισός μέγας δάκτυλος με γωνία του βλαισού μεγάλου δακτύλου 62 μοίρες και διαμετατάρσια γωνία 13 μοίρες. Η πάθηση προκαλεί στην ασθενή προβλήματα βάδισης.

Πότε πρέπει να γίνει το χειρουργείο;

Οι ενδείξεις για τη χειρουργική επέμβαση διόρθωσης του βλαισού μεγάλου δακτύλου περιλαμβάνουν την επώδυνη άρθρωση του μεγάλου δακτύλου (άλγος κίνησης και άλγος ηρεμίας), παραμόρφωση των αρθρώσεων, δυσκολία στη βάδιση λόγω πόνου, η αναγκαστική αλλαγή αγαπημένων συνηθειών λόγο της πάθησης ή αλλαγή του τρόπου ζωής του ασθενούς και γενικότερα η διαταραχή της ποιότητας της ζωής του ασθενούς.

Επίσης χειρουργική ένδειξη υπάρχει στις περιπτώσεις:

• σε συνοδό φλεγμονή των νεύρων

• όταν το δεύτερο δάκτυλο υπερβαίνει το πρώτο δάκτυλο

• σφυροδακτυλία

• έλκη των μαλακών μορίων

• φλεγμονή των μαλακών μορίων (τενοντίτιδα, φλεγμονή ορογόνου θυλάκου)

Πληροφορίες για το χειρουργείο

Η εισαγωγή του ασθενή γίνεται την ίδια μέρα που θα γίνει και το χειρουργείο. Με την είσοδο του ασθενούς στη κλινική θα τον επισκεφτεί ο θεράπων Ορθοπαιδικός Χειρουργός και ο Αναισθησιολόγος με τον οποίο θα συζητήσουν για το είδος της αναισθησίας.

Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να γίνει με γενική ή ραχιαία αναισθησία. Αυτό θα το αποφασίσουν από κοινού ο ασθενής με τον αναισθησιολόγο με προτεραιότητα την ασφάλεια του ασθενή.

Η επέμβαση μπορεί να γίνει και στα δύο πόδια ταυτόχρονα και η διάρκειά της είναι μία ώρα για το κάθε πόδι.
Μετά το τέλος του χειρουργείου ο ασθενής παραμένει στο χώρο της ανάνηψης για μισή ώρα περίπου για να λάβει την πλήρη νοσηλευτική φροντίδα που απαιτείται.

Στο δωμάτιο θα παραμείνει για 24 ώρες για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του άμεσου μετεγχειρητικού πόνου και τη λήψη της ενδοφλέβιας αντιβιοτικής αγωγής.

Την επόμενη ημέρα του χειρουργείου λαμβάνει εξιτήριο με οδηγίες για φαρμακευτική αγωγή καθώς και πλήρης οδηγίες για τον τρόπο κινητοποίησης και μετακίνησης του.

Η αφαίρεση των ραμμάτων διενεργείται σε 10-15 ημέρες στο ιατρείο.

Χειρουργική επέμβαση

Σχηματική απεικόνιση μίας εκ των πολλών μεθόδων διόρθωσης του βλαισού μεγάλου δακτύλου.

Αφαίρεση της οστικής προεξοχής της κεφαλής του 1ου μεταταρσίου.

Διορθωτική οστεοτομία του 1ου μεταταρσίου. Το οστούν κόβεται για να έρθει στην νέα του θέση διορθώνοντας με τον τρόπο αυτό τη παραμόρφωση του ποδιού.

Η διορθωτική οστεοτομία του 1ου μεταταρσίου έχει ολοκληθωθεί. Στα σημεία των βελονών θα γίνει εισαγωγή κοχλιών τιτανίου για την απόλυτη σταθεροποίηση των οστών στη νέα διορθωμένη θέση.

Σταθεροποίηση των οστών με ειδικούς κοχλίες τιτανίου οι οποίες λόγω της σταθερότητας που προσφέρουν ο ασθενής δεν πονά μετά το χειρουργείο. Η νέα, διορθωμένη και σταθερή θέση του μεγάλου δακτύλου έχει επιτευχθεί.

Το εναπομείναν οστούν αφαιρείται τελειοποιώντας το αισθητικό αποτέλεσμα.

Συρραφή του αρθρικού θυλάκου (θυλακοπλαστική)

Ειδικό υπόδημα αποφόρτισης των χειρουργημένων μεταταρσιων που επιτρέπει στον ασθενή την γρήγορη κινητοποίηση μετά τη χειρουργική επέμβαση.

Περιστατικό

Γυναίκα 40 ετών με βλαισό μεγάλο δάκτυλο άμφω

Ο ακτινολογικός έλεγχος της ασθενούς

Ακριβής μέτρηση των παραμορφόσεων των οστών

Σχεδιασμός των χειρουργικών τομών λίγο πριν την επέμβαση και στα δυο πόδια

Ένα μήνα μετά το χειρουργείο.

Ακτινολογική εικόνα της αμφοτερόπλευρης χειρουργικής επέμβασης οστεοπλαστικής του άκρου ποδός

Περιστατικό

Ασθενής 39 ετών με βλαιλό μεγάλο δάκτυλο πριν τη χειρουργική επέμβαση
Τρείς μήνες μετά το χειρουργείο η παραμόρφωση έχει διορθωθεί

Περιστατικό

Εξεσημασμένη παραμόρφωση των δακτύλων σε γυναίκα 75 ετών. Οι παραμορφώσεις αυτές δημιουργούν στην ασθενή προβλήματα στη βάδιση.

Χαρακτηριστική παραμόρφωση του πρώτου και δεύτερου δακτύλου.

Δυό μήνες μετά το χειρουργείο. Οι άξονες των οστών έχουν διορθωθεί βελτιώνοντας την κινητική ικανότητα του ατόμου.

Περιστατικό

Γυναίκα 32 ετών με βλαισό μέγα δάκτυλο και ραιβό 5ο μετατάρσιο αμφοτερόπλευρα, παρουσιάζει έντονο άλγος στα πέλματα κατά τη βάδιση λόγω των έντονων υπερκερατώσεων στο δέρμα (κάλους).

Η ασθενής στην αίθουσα χειρουργείο. Στο δέρμα έχουν σχεδιαστεί οι τομές μέσα από τις οποίες θα διενεργηθούν οι απαραίτητες διορθωτικές οστεοτομίες.

Οι ασθενής τρείς μήνες μετά τη χειρουργική επέμβαση οστεοπλαστικής των άκρων ποδών της. Οι υπερκερατώσεις στο πέλμα (τύλοι), έχουν υποχωρήσει βελτιώνοντας σταδιακά την κλινική εικόνα της ασθενούς όσο αφορά τον πόνο και την κινητικότητα του πέλματος.

Ακτινολογική εικόνα άμφω των ποδών μετά την οστεοπλαστική των ποδιών άμφω.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

Γυναίκα 30 ετών η οποία πάσχει από βλαισούς μεγάλους δακτύλους και στα δύο πόδια καθώς και παραμόρφωση των αξόνων στα υπόλοιπα δάκτυλα των ποδιών. Η οστεοπλαστική επέμβαση στόχο είχε την διόρθρωση των μηχανικών αξόνων των δακτύλων καθώς και την αισθητική ισορροπία αυτών.

Πριν την οστεοπλαστική του άκρου ποδός

Μετά τη χειρουργική επέμβαση. Τα δάκτυλα έχουν αποκτήσει νέα αισθητική ισορροπία καθώς οι μηχανικοί τους άξονες έχουν διορθωθεί

Πριν την οστεοπλαστική

Μετά την οστεοπλαστική

Πριν την οστεοπλαστική

Μετά την οστεοπλαστική

Η σύχρονη οστεοπλαστική του άκρου ποδός αποτελεί μια εντελώς ανώδυνη μέθοδο διόρθωσης των παραμορφώσεων που επιτρέπει στον ασθενή την άμεση κινητοποίηση και φόρτιση των χειρουργημένων ποδιών φορώντας βέβαια ειδικό υπόδημα αποφόρτισης του πρόσθιου ποδιού για 4 εβδομάδες.

The post ΒΛΑΙΣΟΣ ΜΕΓΑΣ ΔΑΚΤΥΛΟΣ (ΚΟΤΣΙ) appeared first on PHYSIOLESVOS.

Δύσκαμπτο μεγάλο δάχτυλο

Iosif Galinos — Sat, 09 Sep 2017 23:21:34 +0000

Δύσκαμπτο μεγάλο δάχτυλο – HALLUX RIGIDUS

Hallux rigidus θεωρείται ό,τι είναι το τελικό στάδιο του hallux limitus.

Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάποια απώλεια της κίνησης του μεγάλου δάκτυλου ή μια κατάσταση στην οποία η ικανότητα μας να παράγουμε κίνηση με το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού, δεν είναι πλέον δυνατή ή πάρα πολύ περιορισμένη.
Το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού μας, είναι ένα από τα πιο σημαντικά μέρη του σώματός μας αφού το περπάτημα στηρίζεται στην προωθητική δύναμη που παρέχει η πρώτη μεταταρσο-φαλαγγική ακτίνα.
Σε ένα υγειές μεγάλο δάκτυλο η έκταση της ραχιαίας κάμψης ( σημαντική στην διάρκεια της βάδισης και του τρεξίματος) κυμαίνεται μεταξύ 35°-90°,η οποία μειώνεται δραστικά κατά τη διάρκεια της πάθησης Hallux rigidus. Είναι η συνέπεια της οστεοαρθρίτιδας της πρώτης μεταταρσο-φαλαγγικής ακτίνας όπου η κεφαλή του μετατάρσιου, η βάση της εγγύς φάλαγγας και τα σησαμοειδή οστά (οστά που βρίσκονται στην πελματιαία επιφάνεια της πρώτης μεταταρσο-φαλαγγικής άρθρωσης του τένοντα του βραχύ καμπτήρα μυ) υφίστανται μια μερική συγχώνευση μεταξύ τους που οδηγεί σχεδόν σε αγγύλωση.Μια κατάσταση στην οποία το μεγάλο δάκτυλο σε μία κλινική εξέταση παρουσιάζεται πολύ σκληρό και σχεδόν ακίνητο.
Hallux limitus και rigidus θεωρούνται συχνά ιδιοπαθή, ή προκαλούνται από άγνωστους παράγοντες παρ’ όλα αυτά έχουν καταγραφεί κάποιες πιθανές αιτίες όπωs:
• Κληρονομικότητα
• Εστιακές ή συστηματικές αλλοιώσεις ( εκφυλιστικές ασθένειες, μεταβολικές και φλεγμονώδεις διαταραχές)
• Μακροχρόνια ακινησία με νάρθηκες ή λόγω σχηματισμού ουλών μετά από σπάσιμο ή χειρουργική επέμβαση στο συγκεριμένο σημείο (Hallux Valgus)
• Λανθασμένη εμβιομηχανική κάτω άκρων
• Υπερχρήση και συνεχείς μικροτραυματισμοί (π.χ ποδοσφαιριστές)

Τέλος, ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτό το πρόβλημα υγείας, είναι η παρατεταμένη χρήση ακατάλληλων υποδημάτων και η τάση για πλατυποδία (η σταδιακή πτώση της καμάρας του ποδιού μετακινεί προς τα μπρος την κεφαλή του μετατάρσιου, σπρώχνοντας το κόντρα στην βάση της πρώτης φάλαγγας με σημαντική αύξηση αρθρίτιδας).
Τα κύρια συμπτώματα είναι πόνος και δυσκαμψία κατά την κίνηση του μεγάλου δάκτυλου, πόνος κατά την βάδιση ή το τρέξιμο, πόνος με την αλλαγή του καιρού ( κρύο και υγρασία)και καμιά φορά ο πόνος μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες αρθρώσεις των κάτω άκρων.
Η διάγνωση στηρίζεται στην κλινική εξέταση και ακτινογραφία,πολύ σπάνια και κυρίως στα αρχικά στάδια της πάθησης χρησιμοποιείται και η αξονική τομογραφία για αποκλεισμό άλλων παθήσεων.
Η αντιμετώπιση και θεραπεία του’’Δύσκαμπτου μεγάλου δάκτυλου’’ αναλόγως με την βλάβη της άρθρωσης μπορεί να είναι συντηρητική(χωρίς χειρουργείο) ή χειρουργική.
Οι μη χειρουργικές θεραπευτικές επιλογές της συντηρητικής θεραπείας που μπορούν να βοηθήσουν στην μείωση των συμπτωμάτων είναι:
• Κατάλληλα υποδήματα
• Αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα
• Φυσικοθεραπεία, χρήση υπερήχων ή άλλους τρόπους που μπορούν να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων
• Χρήση ειδικών ορθωτικών πελμάτων που βοηθάν στην σωστή κατανομή του βάρους του σώματος μας κατά την βάδιση και όχι μόνο.

Η συντηρητική θεραπεία βοηθάει στην μείωση των συμπτωμάτων και την όσο δυνατή καθυστέρηση μιας χειρουργικής επέμβασης η οποία αναλόγως με την κρισιμότητα κάθε περίπτωσης μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα:
1. να διατηρήσει κάποια κινητικότητα της 1ης ακτίνας ή
2. κατάργηση της κίνησης (αρθροδεσία).

Παπαδοπούλου Σοφία, Ποδολόγος

The post Δύσκαμπτο μεγάλο δάχτυλο appeared first on PHYSIOLESVOS.

Δυσλειτουργία ιερολαγωνίων αρθρώσεων

Iosif Galinos — Sat, 09 Sep 2017 23:20:38 +0000

Δυσλειτουργία ιερολαγωνίων αρθρώσεων

Τι είναι η δυσλειτουργία των ιερολαγωνίων ;

Οι ιερολαγόνιες αρθρώσεις είναι οι κατώτερες αρθρώσεις στην σπονδυλική μας στήλης οι οποίες ενώνουν το ιερό οστό με τα λαγόνια ( εικόνα 1 ) . Οι ιερολαγόνιες αρθρώσεις μεταφέρουν τις φορτίσεις του άνω κορμού στην λεκάνη. Σε αυτές τις δύο αρθρώσεις συμβαίνει μόνο μια μικρή κίνηση. Κατά την διάρκεια κινήσεων της σπονδυλικής στήλης και των ισχίων διατακτικά και συμπιεστικά φορτία ενεργούν σε αυτές τις αρθρώσεις και στους συνδέσμους της περιοχής. Εάν το φορτία αυτά είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που είναι ικανές να αντέξουν τότε τραυματίζονται.

Μερικές φορές λόγο κάποιου ατυχήματος ( π.χ. πτώση με τεντωμένο πόδι ) οι αρθρώσεις αυτές αλλάζουν λίγο θέση και δεν υπάρχει συμμετρία στην περιοχή. Τις παραπάνω περιπτώσεις τις χαρακτηρίζουμε ως δυσλειτουργία των ιερολαγονίων αρθρώσεων.

Εικόνα 1

Αίτια δυσλειτουργίας των ιερολαγονίων αρθρώσεων

Η δυσλειτουργία των ιερολαγονίων αρθρώσεων οφείλεται σε υπέρμετρες φορτίσεις που δέχονται κατά την διάρκεια κάποιον δραστηριοτήτων. Οι δραστηριότητες αυτές είναι το σκύψιμο , η πολύωρη καθιστή θέση , η άρση βαριών αντικειμένων, οι ακραίες κινήσεις της σπονδυλικής στήλης ( έκταση προς τα πίσω , στροφές) και αθλήματα όπως το τρέξιμο και τα άλματα.

Συμπτώματα δυσλειτουργίας ιερολαγονίων αρθρώσεων

Συνήθως οι ασθενείς με δυσλειτουργία στις ιερολαγόνιες αρθρώσεις βιώνουν πόνο χαμηλά στη μέση , στην περιοχή των γλουτών και καμιά φορά πόνο ο οποίος αντανακλάται στην περιοχή του ισχίου ή στον μηρό. Σε μερικές σπάνιες περιπτώσεις ο πόνος υπάρχει και στις δύο πλευρές τις σπονδυλική στήλης. Αλλά συμπτώματα που μπορεί να σχετίζονται με την δυσλειτουργία των ιερολαγονίων αρθρώσεων είναι ο πόνος όταν γυρνά ο ασθενής πλευρό στον ύπνο, κατά την διάρκεια που βάζει τα παπούτσια του, στο ανέβασμα η κατέβασμα της σκάλας ή με το τρέξιμο. Συνήθως υπάρχει ευαισθησία στην ψηλάφηση της περιοχής των ιερολαγωνίων αρθρώσεων.

Διάγνωση της δυσλειτουργείας των ιερολογονίων αρθρώσεων

Η υποκειμενική ( λήψη ιστορικού ) και αντικειμενική ( κλινική εξέταση) αξιολόγηση είναι αρκετές για να οδηγήσουν τον φυσιοθεραπευτή στην διάγνωση της δυσλειτουργία των ιερολαγονίων αρθρώσεων. Επιπλέον ακτινολογικός έλεγχος προσφέρει βοήθεια στην επιβεβαίωση της διάγνωσης.

Θεραπεία της δυσλειτουργίας των ιερολαγονίων αρθρώσεων

Οι περισσότεροι ασθενείς με δυσλειτουργία στις ιερολαγόνιες αρθρώσεις αναρρώνουν πλήρως με την εφαρμογή του καταλλήλου προγράμματος φυσικοθεραπείας.

Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή. Πολύ βασικό είναι η αποφυγή δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθά που οργανισμό μας να επουλώσει τους τραυματισμένους ιστούς. Γενικά η πολύωρη καθιστή θέση πρέπει να αποφεύγεται. Παρόλα αυτά αν είναι απαραίτητο , η σωστή στάση που θα σας συμβουλέψει ο φυσικοθεραπευτής σας είναι ικανή να περιορίσει τα φορτία που δέχονται οι ιερολαγόνιες αρθρώσεις.Πρόγνωση της δυσλειτουργίας των ιερολαγονίων αρθρώσεων

Ο χρόνος αποκατάστασης ποικίλει ανάλογα τον ασθενή και το πόσο συνεργάζεται με τον φυσικοθεραπευτή. Με την ιδανική θεραπεία οι ασθενείς απαλλάσσονται από τον πόνο σε λίγες ημέρες αν και συνήθως η θεραπείες διαρκούν 2 με 3 εβδομάδες.

Είναι πολύ σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι παρόλο που ο πόνος έχει υποχωρήσει οι τραυματισμένοι ιστοί χρειάζονται περίπου 6 εβδομάδες για να επουλωθούν πλήρως. Γι’ αυτό το λόγο ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί όταν ο ασθενείς επανέρχεται στις δραστηριότητες του.Φυσικοθεραπεία στην δυσλειτουργία των ιερολαγονίων αρθρώσεων

Η φυσικοθεραπεία για την δυσλειτουργία των ιερολαγονίων αρθρώσεων είναι πολύτιμη για να επίσπευση της διαδικασίας επούλωσης και να βελτιώσει την πιθανότητα επανατραυματισμού. Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει :

Αρθρική κινητοποίηση ( manual therapy)

Τεχνικές μαλακών μορίων ( μάλαξη)

Taping

Ηλεκτροθραπεία

Εργονομικές συμβουλές (βλέπε επίσης άρθρο : Σωστή θέση εργασίας στον υπολογιστή , Ασφαλής άρση βάρους , σύνδρομο στάσης )

Τεχνική στεγνής βελόνας( βλέπε άρθρο : Tεχνική της στεγνής βελόνας (dry needle) στον μυοπεριτονιακό πόνο (myofascial trigger points )

Τεχνικές μυϊκής χαλάρωσης

Εκπαίδευση

Υδροθεραπεία

Ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας και της δύναμης των μυών του κορμού

Παράγοντες ανάπτυξης δυσλειτουργίας των ιερολαγωνίων αρθρώσεων

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που συμβάλουν στην ανάπτυξη της δυσλειτουργίας των ιερολαγόνιων αρθρώσεων. Πρέπει να αξιολογηθούν όλοι και να διορθωθούν κατά την διάρκεια της αποκατάστασης από τον φυσιοθεραπευτή.

Μυϊκές ανισορροπίες

Ανισοσκελία

Μυϊκή αδυναμία ή δυσκαμψία

Λάθος θέση/σταση σώματος (βλέπε επίσης άρθρο : Σωστή θέση εργασίας στον υπολογιστή , σύνδρομο στάσης )

Λάθος τεχνική κατά την άρση βάρους (άρθρο :Ασφαλής άρση βάρους)

Υπέρβαροι ασθενείς

Καθιστική ζωή

The post Δυσλειτουργία ιερολαγωνίων αρθρώσεων appeared first on PHYSIOLESVOS.

Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο οστεοαρθρίτιδας

Iosif Galinos — Sat, 09 Sep 2017 23:03:44 +0000

Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο οστεοαρθρίτιδας

από τον ιστότοπο Rehab Managment

Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου μπορεί τελικά να αυξήσει την πιθανότητα εμφάνισης οστεοαρθρίτιδας του γόνατος και να οδηγήσει σε φθορές του χόνδρου της άρθρωσης, ακόμη και ένα χρόνο μετά την επέμβαση, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε πρόσφατα στην ετήσια συνάντηση της Ακτινολογικής Εταιρείας Βορείου Αμερικής (R.S.N.A.). Οι συγγραφείς της μελέτης δείχνουν την “συντηρητική αγωγή” ως εναλλακτική λύση, η οποία περιλαμβάνει φυσικοθεραπεία, καθώς και χρήση πάγου και κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής για να αντιμετωπιστούν τα συμπτώματα.

Οι συγγραφείς της έρευνας, με επικεφαλής τον Dr Frank W. Roemer, της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, προτείνουν ότι οι εμπλεκόμενοι στη διαδικασία της αντιμετώπισης του προβλήματος φορείς, πρέπει να εξετάζουν προσεκτικά την χειρουργική επιλογή, πριν την προτείνουν, δεδομένου ότι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά της μπορεί να μην είναι τα επιθυμητά.

“Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου είναι μία από τις πιο κοινές ορθοπαιδικές επεμβάσεις, που εκτελούνται για την ανακούφιση του πόνου και τη βελτίωση της λειτουργίας της άρθρωσης,” λέει ο Dr Roemer. “Ωστόσο, όλο και περισσότερες αποδείξεις, δείχνουν ότι αυτή η επέμβαση μπορεί να είναι επιζήμια για την άρθρωση του γόνατος.”

Οι ερευνητές μελέτησαν μαγνητικές τομογραφίες (MRI) των γονάτων 355 ασθενών που ανέπτυξαν οστεοαρθρίτιδα, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 5 ετών.
Από αυτούς τους ασθενείς, οι 31 υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, κατά τη διάρκεια ενός έτους από την διάγνωση της αρθρίτιδας, και 280 ασθενείς που είχαν ακτινολογικά ευρήματα μηνισκικών φθορών, δεν υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση.

“Βρήκαμε ότι σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση, υπήρξε πολύ αυξημένος κίνδυνος για ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας και αλλοιώσεων του αρθρικού χόνδρου στο επόμενο έτος, σε σύγκριση με εκείνους που δεν ακολούθησαν τη χειρουργική επέμβαση, ανεξάρτητα από την παρουσία ή όχι της ρήξης μηνίσκου κατά το προηγούμενο έτος,” συμπληρώνεο ο Dr Roemer.

Σε όλα τα γόνατα (και στα 31) που υποβλήθηκαν σε αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους αναπτύχθηκε οστεοαρθρίτιδα, σε σύγκριση με τα 165 των γονάτων (59%) που, αν και είχαν μηνισκικές φθορές, δεν υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση.
Τα άτομα της μελέτης είχαν μέσο όρο ηλικίας 60,2 ετών και οι περισσότεροι ήταν υπέρβαροι, με ΔΣΜ 28,3. Η πλειονότητα των ασθενών ήταν γυναίκες.

πηγή: http://www.rehabpub.com/2015/01/meniscal-repair-may-actually-raise-risk-osteoarthritis/?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_term=RM+Rehab+Today+1%2F12&spMailingID=10363910&spUserID=NjY3OTAyOTMwMjES1&spJobID=460983464&spReportId=NDYwOTgzNDY0S0

The post Η αρθροσκοπική αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο οστεοαρθρίτιδας appeared first on PHYSIOLESVOS.