Αρθροσκόπηση του Ισχίου

Ενώ η αρθροσκόπηση στο γόνατο και στον ώμο αποτελούν την βασική μέθοδο χειρουργικής θεραπείας, η αρθροσκόπηση του ισχίου δεν είχε γνωρίσει έως σήμερα μεγάλη ανάπτυξη. Τα τελευταία χρόνια με την βελτίωση των χειρουργικών εργαλείων και τεχνικών και κυρίως λόγω της καλύτερης περιγραφής πρώιμων παθήσεων στο ισχίο ασθενών μικρής ηλικίας , η αρθροσκόπηση του ισχίου κερδίζει συνεχώς έδαφος.

Η αρθροσκόπηση του ισχίου χρησιμοποιείται πλέον συστηματικά για την διάγνωση και την θεραπεία διαφόρων παθήσεων εντός και γύρω από την άρθρωση του ισχίου σε ασθενείς μικρής ηλικίας και σε αθλητές. Μέχρι τώρα αυτές οι παθήσεις θα είχαν αντιμετωπιστεί συντηρητικά, διακόπτοντας κάθε καταπόνηση ή αθλητική δραστηριότητα μέχρι να έρθει η ώρα της ολικής αρθροπλαστικής του ισχίου.
H αρθροσκόπηση του ισχίου δεν μπορεί να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα του ισχίου. Είναι όμως δυνατό να θεραπεύσει μεγάλη ποικιλία παθήσεων οι οποίες μέχρι τώρα παρέμεναν χωρίς αντιμετώπιση.

Οι αθλούμενοι καταπονούν σημαντικά το ισχίο τους με αποτέλεσμα την πρώιμη εμφάνιση βλαβών στον αρθρικό χόνδρο ή στον επιχείλιο χόνδρο του ισχίου. Σημαντικό ποσοστό των βλαβών είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί συντηρητικά χωρίς σημαντικά προβλήματα στην λειτουργία του ισχίου, αλλά ορισμένοι ασθενείς δεν βελτιώνονται με αποτέλεσμα την ανάγκη για χειρουργική θεραπεία.

Η αρθροσκόπηση του ισχίου παρέχει τα πλεονέκτηματα κάθε αρθροσκοπικής επέμβασης, δηλαδή την δυνατότητα πραγματοποίησης σύνθετων επεμβάσεων μέσα από μικρές τομές του δέρματος μειώνοντας σημαντικά τη νοσηρότητα και την βλάβη σε υγιείς ιστούς που προκαλούν οι ανοικτές επεμβάσεις. Η αρθροσκόπηση είναι σχετικά απλή, ασφαλής και ακίνδυνη επέμβαση και είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί ως επέμβαση μίας ημέρας χωρίς νοσηλεία ή με παραμονή στο νοσοκομείο ένα βράδυ.

Οι παθήσεις του ισχίου προκαλούν διάφορα συμπτώματα μεταξύ των οποίων:

• Πόνο στο ριζομήριο, με πιθανή αντανάκλαση στην έσω επιφάνεια του γόνατος
• Εμπλοκή της άρθρωσης
• Αστάθεια
• Δημιουργία ακουστικών φαινομένων
• Άλγος ηρεμίας ή σε ορισμένες κινήσεις ή θέσεις
• Δυσκαμψία
• Αδυναμία βάδισης ή τρεξίματος

Κύριες ενδείξεις της αρθροσκόπησης του ισχίου είναι οι παρακάτω:

• Ρήξεις του επιχείλιου χόνδρου
• Ελεύθερα σώματα
• Σύνδρομο μηροκοτυλιαίας πρόσκρουσης
• Τροχαντηρική θυλακίτιδα
• Κροτούν ισχίο
• Ρίκνωση του λαγονοψοίτη
• Ρήξη του μέσου γλουτιαίου μυός
• Βλάβες του αρθρικού χόνδρου
• Ρήξη του στρογγύλου συνδέσμου
• Οστεοαρθρίτιδα
• Ρευματικής προέλευσης αρθρίτιδες
• Φλεγμονή
• Αδιάγνωστος πόνος του ισχίου

Η επιτυχία της επέμβασης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εμπειρία και την δεινότητα του χειρουργού αλλά κυρίως από την ορθή επιλογή ασθενών και την πλήρη διερεύνηση της αιτιολογίας της πάθησης του ισχίου προεγχειρητικά.

Αναφέρεται ότι το 60% των ενδαρθρικών βλαβών του ισχίου που θα ήταν δυνατό να αντιμετωπιστούν θεραπευτικά αρχικά διαγιγνώσκεται και αντιμετωπίζεται λανθασμένα.

Ανατομική Κατασκευή του Ισχίου

Η άρθρωση του ισχίου είναι μία σφαιροειδής ενάρθρωση που δημιουργείται από την στρογγυλή κεφαλή του μηριαίου οστού την οποία υποδέχεται η κοίλη αρθρική επιφάνεια της πυέλου που αποκαλείται κοτύλη. Οι επιφάνειες των οστών που αρθρώνονται καλύπτονται από έναν ελαστικό ιστό πάχους λίγων mm που αποκαλείται αρθρικός χόνδρος. Η απώλεια του αρθρικού χόνδρου μετά από τραυματισμό ή εκφύλιση της άρθρωσης οδηγεί σε οστεοαρθρίτιδα.

Τα οστά περιβάλλονται από τον αρθρικό θύλακο και συνδέσμους που τα συγκρατούν συνδεδεμένα ενώ οι μύες που γεφυρώνουν την άρθρωση και ευθύνονται για την κίνηση των οστών.  Μία ανατομική δομή που αποτελεί συχνή αιτία συμπτωμάτων είναι ο επιχείλιος χόνδρος, μία κυκλοτερής ινώδης ταινία που περιβάλλει την κοτύλη.

Τραυματισμός ή βλάβη σε οποιοδήποτε ανατομικό στοιχείο μπορεί να προκαλέσει σημαντικά συμπτώματα στον ασθενή και περιορισμό της λειτουργικότητας της άρθρωσης.

Οι διάφορες ανατομικές δομές από τις οποίες αποτελείται η άρθρωση του ισχίου.

Αρθροσκοπικά το ισχίο διακρίνεται στο κεντρικό, στο πλάγιο και στο περιφερικό διαμέρισμα. Το κεντρικό διαμέρισμα είναι η αρθρική επιφάνεια του ισχίου, το περιφερικό περιλαμβάνει την μη φορτιζόμενη επιφάνεια έμπροσθεν του αυχένα του μηριαίου οστού και το πλάγιο διαμέρισμα περιλαμβάνει το περιτροχαντήριο διάστημα.

Το ισχίο διακρίνεται στο κεντρικό και στο περιφερικό διαμέρισμα

Χειρουργική Τεχνική

Ο σκοπός της αρθροσκόπησης είναι η είσοδος εντός της άρθρωσης του ισχίου μίας κυλινδρικής κάμερας διαμέτρου 5 mm και διαφόρων εργαλείων ίδιας διαμέτρου δια μέσου αντίστοιχου μεγέθους τομών του δέρματος. Η άρθρωση γεμίζει με φυσιολογικό ορό ενώ με την κάμερα γίνεται έλεγχος των ανατομικών στοιχείων της άρθρωσης. Ανάλογα με το πρόβλημα πραγματοποιούνται διάφορες επεμβάσεις αποκατάστασης.

Η επέμβαση πραγματοποιείται με γενική ή ραχιαία αναισθησία με τον ασθενή σε ύπτια θέση στο κρεβάτι έλξης. Το ισχίο αρχικά διατείνεται για να αυξηθεί ο χώρος μεταξύ της κεφαλής του μηριαίου και της κοτύλης. Υπό ακτινοσκοπικό έλεγχο γίνεται παρακέντηση του ισχίου και με την χρήση ειδικών εργαλείων πραγματοποιείται είσοδος του αρθροσκοπίου εντός της άρθρωσης. Υπό άμεση όραση τοποθετούνται από άλλες πύλες εισόδου, μία ή δύο, ειδικά εργαλεία γίνεται ψηλάφηση της άρθρωσης ή επιδιόρθωση ή αφαίρεση εάν είναι αναγκαίο διαφόρων στοιχείων που έχουν υποστεί ρήξη.

Μετά το πέρας της επέμβασης διάρκειας 1-1,5 ώρες γίνεται έγχυση τοπικού αναισθητικού εντός της άρθρωσης προκειμένου να αποφευχθεί ο μετεγχειρητικός πόνος και συρράπτονται οι πύλες εισόδου. Έχουν πραγματοποιηθεί επομένως 2 ή 3 τομές στο δέρμα μήκους 5 mm, οι οποίες συρράπτονται με ένα ράμμα που αφαιρείται μετά από 10 ημέρες.

Η επέμβαση πραγματοποιείται με τον ασθενή σε ύπτια θέση υπό ακτινοσκοπικό έλεγχο.

Κατά την αρθροσκόπηση τοποθετείται εντός της άρθρωσης του ισχίου μία κάμερα και διάφορα εργαλεία με τα οποία πραγματοποιούνται διάφορες επεμβάσεις.

Αρθροσκοπική εικόνα του φυσιολογικού ισχίου

Ο φυσιολογικός επιχείλιος χόνδρος

Εκφύλιση του επιχείλιου χόνδρου

Ρήξη του επιχείλιου χόνδρου του Ισχίου

Συρραφή ρήξης του επιχείλιου χόνδρου του Ισχίου

Κίνδυνοι της Αρθροσκόπησης του Ισχίου

Κάθε χειρουργική επέμβαση έχει θεωρητικά κινδύνους τόσο σχετιζόμενους με την αναισθησία όσο και με την χειρουργική τεχνική. Η πιθανότητα επιπλοκών στην αρθροσκόπηση του ισχίου είναι ιδιαίτερα μικρή ενώ εάν εμφανιστεί επιπλοκή που δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί αυτή αντιμετωπίζεται άμεσα και επιτυχώς. Από τα σπάνια προβλήματα που εμφανίζονται συνηθέστερη είναι η φλεγμονή, η θρόμβωση των φλεβών, ο πόνος που επιμένει και ο τραυματισμός δερματικών νεύρων στην περιοχή του ισχίου.

Άμεση Μετεγχειρητική Αντιμετώπιση

Μετά την επέμβαση ο ασθενής μεταφέρεται στο δωμάτιο όπου παραμένει κλινήρης για λίγες ώρες ώσπου να ανανήψει πλήρως. Στη συνέχεια υπό την επίβλεψη φυσικοθεραπευτή κινητοποιείται περπατώντας με την βοήθεια βακτηριών, ενώ διδάσκονται ειδικές ασκήσεις τροχιάς κίνησης και ενδυνάμωσης των μυών του ισχίου.
Αρκετοί ασθενείς αναχωρούν το βράδυ για το σπίτι τους ενώ οι υπόλοιποι παραμένουν νοσηλευόμενοι για 1 βράδυ και αναχωρούν την επομένη το πρωί με οδηγίες και αγωγή.

Φυσικοθεραπεία

Το πρόγραμμα φυσικοθεραπευτικής αποκατάστασης εξαρτάται από το πρόβλημα για το οποίο πραγματοποιήθηκε η επέμβαση και από το είδος της θεραπευτικής παρέμβασης. Συνήθως συνιστάται μερική φόρτιση με βακτηρίες για 1-3 εβδομάδες και έναρξη φυσικοθεραπείας μετά από 3-5 ημέρες. Ένα ειδικό πρόγραμμα ασκήσεων σχεδιάζεται για κάθε ασθενή για εξάσκηση στο σπίτι.

Ύπνος

Δεν συνιστάται να κοιμάστε σε πλάγια θέση στο χειρουργηθέν ισχίο. Συνιστάται ο ύπνος σε ύπτια θέση ή ακόμα καλύτερα σε πρηνή θέση προκειμένου να διατείνονται οι καμπτήρες μύες του ισχίου.

Οδήγηση και Ταξίδι

Οδήγηση επιτρέπεται προοδευτικά μετά από 2-3 εβδομάδες. Είναι σκόπιμο να εξασκηθείτε νωρίτερα σε ανοικτό χώρο στάθμευσης για βεβαιωθείτε ότι ελέγχετε το αμάξι και ότι τα αντανακλαστικά της οδήγησης έχουν επανέλθει.
Είναι δυνατό να ταξιδέψετε άμεσα μετά την επέμβαση ακόμα και με αεροπλάνο αλλά είναι σκόπιμο σε αυτή την περίπτωση να λάβετε προληπτική αντιπηκτική αγωγή.

Συνεχής Παθητική Κινησιοθεραπεία
(CPM, Continuous Passive Motion)

Μετεγχειρητικά συνιστάται η χρήση συσκευής παθητικής κινησιοθεραπείας για την συνεχή εξάσκηση του ισχίου. Όλο το κάτω άκρο τοποθετείται στη συσκευή η οποία πραγματοποιεί συνεχή κάμψη και έκταση του κάτω άκρου στο ισχίο και στο γόνατο. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται η δυσκαμψία ενώ ευεργετική είναι η επίδραση σε επεμβάσεις στον αρθρικό χόνδρο. Συνιστάται η χρήση της συσκευής για 4-6 ώρες την ημέρα ή 6-8 ώρες εάν υπήρχε βλάβη στον αρθρικό χόνδρο.

Επιστροφή στην Εργασία

Η επιστροφή στην εργασία εξαρτάται από την παρουσία μετεγχειρητικού πόνου, ο οποίος είναι συνήθως ήπιος και από το είδος της εργασίας. Σε καθιστική εργασία γραφείου είναι δυνατή η άμεση επάνοδος ενώ σε βαρειές χειρωνακτικές εργασίες προτιμάται η επιστροφή μετά την πλήρη αποθεραπεία που κυμαίνεται μεταξύ 1-3 μηνών. Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση με το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας και η συνεχής εξάσκηση στο σπίτι.

source: ΟrthoSurgery. Δρ. Χρήστος Γιαννακόπουλος

The post Αρθροσκόπηση του Ισχίου appeared first on PHYSIOLESVOS.

Αρθρίτιδα ισχίου ( οστεοαρθρίτιδα )

( ο όρος αρθρίτιδα σε αυτό το άρθρο χρησιμοποιείται για να περιγράψει την οστεοαρθρίτιδα ισχίου ).

Τι είναι η αρθρίτιδα ισχίου ;

Η αρθρίτιδα ισχίου είναι μια κατάσταση την οποία την χαρακτηρίζουν οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις  στις αρθρικές επιφάνειες του ισχίου καθώς και φλεγμονή της περιοχής.

Αυτό μπορεί να οφείλεται σε δραστηριότητες οι οποίες ασκούσαν συμπιεστικά φορτία μεγάλα χρονικά διαστήματα στην άρθρωση του ισχίου.

Σε ένα φυσιολογικό ισχίο  οι αρθρικές επιφάνειες είναι λείες και υπάρχει αρκετός χόνδρος ανάμεσα στα οστά οποίος επιτρέπει την ομαλή απόσβεση  των κραδασμών. Όταν το ισχίο τραυματιστεί ή υπερφορτιστεί εμφανίζοται εκφυλιστικές αλλαγές στους αρθρικούς χόνδρους και έτσι μειώνεται η ικανότητα του ισχίου να  απορροφά του κραδασμούς. Όταν η κατάσταση αυτή προοδεύει ο αρθρικός χόνδρος παύει να είναι ομαλός και λείος και έχουμε επαφή των οστών και δημιουργία οστεοφύτων. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αρθρίτιδα ισχίου.

Συνήθως κάνει την εμφάνιση της μετά τα πενήντα και πιο συχνά σε ασθενείς με ιστορικό τραυματισμού του ισχίου ή σε  υπέρβαρους.

Συμπτώματα της αρθρίτιδας του ισχίου Οι ασθενείς με αρθρίτιδα ισχίου βιώνουν συμπτώματα τα οποία αναπτύσσονται σταδιακά με τον καιρό. Σε ήπιες περιπτώσεις αρθρίτιδας ισχίου υπάρχουν λίγα ή καθόλου συμπτώματα. Όσο εξελίσσεται η πάθηση εμφανίζεται πόνος σε δραστηριότητες οι οποίες φορτίζουν την άρθρωση καθώς και δυσκαμψία. Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται στην ξεκούραση ή νωρίς το πρωί. Επίσης υπάρχει οίδημα το οποίο αυξάνει την δυσκαμψία του ισχίου. Ο πόνος ο οποίος σχετίζεται με την αρθρίτιδα του ισχίου εντοπίζεται στην περιοχή των γλουτιαίων και  / ή στην πρόσθια επιφάνεια του ισχίου και στην βουβωνική περιοχή.

Μερικές φορές μπορεί ο πόνος να αντανακλά στο γόνατο. Τα συμπτώματα επηρεάζονται από τον καιρό , για αυτό συχνά οι ασθενεί παραπονιούνται για αύξηση των συμπτωμάτων όταν ο καιρός γίνει κρύος. Τέλος σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχει μυϊκή ατροφία ( κυρίως των γλουτιαίων μυών )Παράγοντες ανάπτυξης αρθρίτιδας ισχίου

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες οι οποίοι ευθύνονται για την ανάπτυξη της αρθρίτιδας του ισχίου.
Μερικοί από αυτοί είναι :

• Ηλικία ( > 40)
• Υπέρβαροι ασθενείς
• Γενετική προδιάθεση
• Ιστορικό τραυματισμού στη άρθρωση του ισχίου
• Ανισοσκέλεια
• Λάθος εμδιομηχανική
• Υπερβολική η ακατάλληλη άσκηση

Διάγνωση της αρθρίτιδας του ισχίου

Η υποκειμενική ( λήψη ιστορικού) και η αντικειμενική ( κλινική εξέταση ) είναι επαρκείς για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στην διάγνωση της αρθρίτιδας του ισχίου. Επιπλέον εξετάσεις όπως ακτινογραφίες επιβεβαιώνουν την βλάβη και προσδιορίζουν τον ακριβή βαθμό της βλάβης.

Θεραπεία της αρθρίτιδας του ισχίου

Αν και λίγα μπορούν να γίνου για να αντιστραφούν οι εκφυλιστικές αλλαγές σε ένα οστεοαρθριτικό ισχίο,   οι ασθενείς μπορούν να παραμείνουν δραστήριοι με το να διαμορφώσουν αναλόγως τις δραστηριότητες τους.

Ο στόχος της θεραπείας είναι ο ασθενείς να παραμείνει δραστήριος χωρίς να αυξάνονται τα συμπτώματα ή να εξελίσσεται η πάθηση του.

Οι περισσότεροι ασθενείς με αρθρίτιδα ισχίου ελέγχουν ικανοποιητικά την πάθηση με την κατάλληλη φυσιοθεραπεία. Ο βαθμός επιτυχίας της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συνεργασία του ασθενή με τον φυσιοθεραπευτή.

Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα τα συμπτώματα. Αυτό βοηθά τον οργανισμό να επουλώσει του τραυματισμένους ιστούς. Έτσι αποφεύγονται η πολύωρη ορθοστασία , το πολύωρο περπάτημα και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα η οποία φορτίζεται το ισχίο. Καλό είναι να υπάρχουν διαλείμματα ξεκούρασης σε τακτικά χρονικά διαστήματα για ελέγχονται όσο καλύτερα τα συμπτώματα. Αγνοώντας τα συμπτώματα και συνεχίζοντας την πλήρη δραστηριότητα οδηγούμαστε σε φτωχά αποτελέσματα.

Ταυτόχρονα με τις παραπάνω οδηγίες πρέπει να κρατάμε  το σώμα μας όσο το δυνατόν πιο ενεργό με δραστηριότητες οι οποίες δεν αυξάνουν τα συμπτώματα. Γι’ αυτό το λόγο προτείνονται το κολύμπι , η υδροθεραπεία και το ποδήλατο.

Τέλος πολύ βασικό είναι οι ασθενείς με αρθρίτιδα ισχίου να ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα βελτίωσης της ελαστικότητας και της δύναμης των μυών του ισχίου για να διατηρείται η σωστή λειτουργία της άρθρωσηςΦυσικοθεραπεία της αρθρίτιδας του ισχίου

Η φυσικοθεραπεία είναι ζωτικής σημασίας στην αρθρίτιδα του ισχίου όχι μόνο για την μείωση των συμπτωμάτων αλλά και για την βελτίωση της ποιότητας της ζωής του  ασθενή. Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει :

• Τεχνική μαλακών μορίων ( μάλαξη)
• Ηλεκτροθεραπεία
• Αρθρική κινητοποίηση ( manual therapy)
• Taping
• Παγοθεραπεία ή θερμοθεραπεία (άρθρο : κρύο ή ζεστό;   )
• Υδροθεραπεία
• Πρόγραμμα ασκήσεων βελτίωσης της δύναμης, της ελαστικότητας της και ισορροπίας
• Εκπαίδευσης

Oλική αρθροπλαστική ισχίου

Η ολική αρθροπλαστική ισχίου είναι μια χειρουργική επέμβαση κατά την οποία η άρθρωση του ισχίου αντικαθίσταται από τεχνητή ( εικόνα 1). Αποτελεί λύση σε ασθενείς όπου υπάρχει σοβαρή βλάβη και εκφυλιστικές αλλοιώσεις στην άρθρωση και σε περιπτώσεις αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας να ελέγξει τα συμπτώματα.  Μετά την επέμβαση οι ασθενείς νοσηλεύονται για 5 με 10 μέρες και η φυσικοθεραπεία ξεκινά από την πρώτη μέρα. Για την πλήρη επαναφορά του ασθενή χρειάζονται περίπου 3 με 6 μήνες .

The post Αναφερόμενος πόνος ισχιου ,Αρθρίτιδα ισχίου ( οστεοαρθρίτιδα ) appeared first on PHYSIOLESVOS.

Καταγματα στη περιοχη του Ισχιου

Τα Κατάγματα στη περιοχή του ισχίου αποτελούν τα πιο συχνά κατάγματα σε ηλικιωμένους ασθενείς και αποτελούν επίσης  τα συχνότερα οστεοπορωτικά κατάγματα. Αυτά τα κατάγματα εμφανίζονται και σε νεότερους ασθενείς μετά από άσκηση  βίαιου  τραυματισμού  – κατάγματα υψηλής εντάσεως- όπως τα τροχαία ατυχήματα.

Κατάγματα περιοχής Ισχίου

Διατροχαντήριο Κάταγμα

Τα κατάγματα στη περιοχή του ισχίου χωρίζονται βασικά σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

1. Στα ενδοαρθρικά κατάγματα, τα οποία χωρίζονται σε υποκεφαλικά,  διαυχενικά   και  βασεοαυχενικά κατάγματα.
2. Στα εξωαρθρικά κατάγματα, τα οποία είναι τα κατάγματα στην περιοχή του τροχαντήρα, τα λεγόμενα περιτροχαντήρια ή διατροχαντήρια κατάγματα.

Υποκεφαλικό Κάταγμα

Διατροχαντήριο Κάταγμα

Η βασική διαφορά που υπάρχει μεταξύ των ενδοαρθρικών και εξωαρθρικών καταγμάτων, ως προς τη πρόγνωση, είναι ότι τα εξωαρθρικά κατάγματα παρουσιάζουν καλύτερη πρόγνωση. Αυτό βασίζεται στο γεγονός  ότι τα  ενδοαρθρικά κατάγματα έχουν αφενός μεν  βραδύτερο ρυθμό πώρωσης ένεκα της ύπαρξης ενδοαρθρικού υγρού στην περιοχή του κατάγματος, και αφετέρου, σε αυτά τα  κατάγματα υπάρχει τραυματισμός και  διατομή των αγγείων,  καθώς επίσης και πίεση των αγγείων (ένεκα της ύπαρξης αιμάρθρου στη άρθρωση του ισχίου) που αιματώνουν την κεφαλή, οπότε αυτά παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό οστεονέκρωσης μετατραυματικά. Το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 15- 20 % ανάλογα και του βαθμού παρεκτόπισης .

Τα ενδοαρθρικά  κατάγματα (υποκεφαλικά κατάγματα)  έχουν αυξημένο ποσοστό επιπλοκών (καθυστερημένη πώρωση, μη-πώρωση, ψευδάρθρωση)  και επιπλέον  την εμφάνιση της μετατραυματικής οστεονέκρωσης.

Έτσι λοιπόν προτιμάται η χειρουργική  θεραπεία. Επίσης ακόμα ένας λόγος για τη διενέργεια χειρουργικής θεραπείας είναι η γρήγορη κινητοποίηση του ασθενή προς αποφυγή των γνωστών προβλημάτων του κλινοστατισμού  κυρίως σε ασθενείς  μεγάλης ηλικίας και όχι μόνο.

Σε νέα άτομα γίνεται προσπάθεια διατήρηση της μηριαίας κεφαλής με οστεοσύνθεση. Συνήθως χρησιμοποιούνται αυλοφόρες βίδες, ή ολισθαίνων ήλος με μία επιπρόσθετη βίδα. Ο χρόνος διενέργειας της επέμβασης είναι πολύ βασικός παράγοντας για την έκβαση της θεραπείας και αποφυγή της μελλοντικής οστεονέκρωσης.

Σε ηλικιωμένους  ασθενείς η θεραπεία έγκειται στη  γρήγορη κινητοποίηση του ασθενή και στη αποφυγή μελλοντικών προβλημάτων. Οπότε αντικαθίσταται η μηριαία κεφαλή και διενεργείται είτε Ημιαρθροπλαστική (πρόσθεση μηριαίας κεφαλής μόνο)  είτε Ολική Αρθροπλαστική  αντικατάσταση της άρθρωσης     ( πρόσθεση μηριαίας κεφαλής και αντικατάσταση της κοτύλης).

Αντικατάσταση με Ημιαρθροπλαστική

Αντικατάσταση με Ολική Αρθροπλαστική

Τα εξωαρθρικά κατάγματα (διατροχαντήρια / υποτροχαντήρια κατάγματα) αντιμετωπίζονται και αυτά κυρίως χειρουργικά. Ο στόχος και εδώ είναι η άμεση κινητοποίηση του ασθενή. Γίνεται οστεοσύνθεση με πλακά και ολισθαίνοντα ήλο ή ενδομυελικό ήλο κλπ.

Οστεοσύνθεση Διατροχαντηρίου Κατάγματος με Ολισθαίνοντα ήλο

Οστεοσύνθεση Διατροχαντηρίου Κατάγματος με ενδομυελικό ήλο

Πρέπει να τονιστεί ότι τα κατάγματα αυτά στην περιοχή του ισχίου σε ηλικιωμένους ασθενείς είναι ένας σοβαρός τραυματισμός με αρκετά μεγάλο ποσοστό μετεγχειρητικών επιπλοκών και αυξημένο ποσοστό θνησιμότητας.

Η μετεγχειρητική πορεία μετά από τέτοιες επεμβάσεις αποτελείται από τη  χρήση   βοηθήματος περιπατητή τύπου “Π” για περίπου 4- 8 εβδομάδες. Αυτό εξαρτάται από τον τύπο της επέμβασης  (οστεοσύνθεση ή αντικατάσταση μηριαίας κεφαλής),  από την σταθερότητα της επέμβασης και επίσης από τον ίδιο τον  ασθενή. Ακολούθως ο ασθενής βαδίζει με την βοήθεια μπαστουνιού και επανέρχεται στις καθημερινές ανάγκες και ασχολίες σε περίπου 3- 4 ή και 5 μήνες.

The post Καταγματα στη περιοχη του Ισχιου appeared first on PHYSIOLESVOS.

Οστεοχονδρίτιδα ισχίου – Nόσος των Legg- Calve- Perthes

Τι είναι η οστεοχονδρίτιδα της μηριαίας κεφαλής; Πρόκειτε για μια ιδιοπαθή νέκρωση της άνω μηριαίας επίφυσης που εμφανίζεται στην παιδική ηλικία.

Σε ποιες ηλικίες εμφανίζεται;
Πιο συχνά εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας 5 έως 9 ετών, αλλά μπορεί να να προσβληθεί κάθε παιδί από 18 μηνών έως 18 ετών.

Ποια είναι τα αίτια της Perthes;
Δεν είναι γνωστό τι προκαλεί την διαταραχή στην αιμάτωση της μηριαίας κεφαλής. Μια θεωρία ενοχοποιεί διαταραχές στην θρομβόλυση (ανεπάρκεια πρωτεϊνης C  ή S ή της θρομβολυσίνης). Άλλες θεωρίες ενοχοποιούν κάποιο αρτηριακό ή φλεβικό έμφρακτο με το τελευταίο να είναι πιο πιθανό.

Πόσο σοβαρή είναι η πάθηση;
Το 50% των παιδιών εμφανίζουν δυσκαμψία και πόνο στην περιοχή του ισχίου καθώς και χωλότητα. Τα συμπτώματα αυτά διαρκούν για ένα ή δυο έτη και στην συνέχεια τα παιδιά επιστρέφουν στο φυσιολογικό. Κάποια παιδιά έχουν συνεχόμενα ενοχλήματα και κάποιου είδους  ανικανότητα.

Ποια παιδιά έχουν την τάση να αναπτύξουν οστεοχονδρίτιδα;
Περιγράφεται ένα χαρακτηριστικό προφίλ. Πρόκειται για ένα αγόρι (αγόρια / κορίτσια 4:1)  που είναι πολύ αδύνατο, υπερκινητικό και είναι εμφανώς μικροκαμωμένο  σε σχέση με τα συνομίληκα παιδιά. Βέβαια οστεοχονδρίτιδα μπορεί να εμφανιστεί και σε ένα παιδί που δεν έχει αυτό το προφίλ.

Πως γίνεται η διάγνωση;
Οι γονείς αναφέρουν ότι το παιδί κουτσαίνει και ότι κατά διαστήματα αναφέρει πόνο στην περιοχή του ισχίου ή στο γόνατο. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να υπάρχουν για εβδομάδες ή μήνες και συχνά οι γονείς τα σχετίζουν με κάποιο τραυματισμό. Στην κλινική εξέταση παρατηρείται χωλότητα διαφόρου βαθμού, συνήθως ήπια, καθώς και περιορισμός της κινητικότητας του ισχίου. Η έσω στροφή του ισχίου είναι αυτή που περιορίζεται σημαντικά καθώς και η απαγωγή.

Τι εξετάσεις χρειάζεται να γίνουν;
Η πρώτη εξέταση είναι μια απλή ακτινογραφία λεκάνης ισχίων προσθιοπίσθια και σε βατραχοειδή θέση. Εάν η απλή ακτινογραφία είναι χωρίς ευρήματα και τα συμπτώματα εμφανίστηκαν πρόσφατα, τότε μπορεί να γίνει μια επαναληπτική ακτινογραφία σε ένα μήνα. Το σπινθηρογράφημα οστών με τεχνήτιο και η μαγνητική τομογραφία εντοπίζουν την πάθηση νωρίτερα απ’ ότι η απλή ακτινογραφία. Επίσης με την μαγνητική τομογραφία μπορεί να καθοριστεί η έκταση προσβολής της μηριαίας επίφυσης.

Πως προχωρά η νόσος;

H νόσος εξελίσσεται σε 4 στάδια.

Ι. Αρχικό στάδιο, κατά το οποίο η μηριαία κεφαλή εμφανίζεται πυκνή στην απλή ακτινογραφία

ΙΙ. Στάδιο κατακερματισμού, κατά το οποίο η κεφαλή είναι μαλακή και παραμορφώνεται

ΙΙΙ. Στάδιο επούλωσης κατά το οποίο νέο οστούν σχηματίζεται στην μηριαία κεφαλή

IV. Τελικό στάδιο όπου η κεφαλή επουλώνεται με κάποια παραμόρφωση.

Κλινικά, στο αρχικό στάδιο της νόσου, εμφανίζεται διαλείπουσα υμενίτιδα με χωλότητα και πόνο στο ισχίο ή στο γόνατο. Τα συμπτώματα επιτείνονται με την δραστηριότητα και υποχωρούν με την ξεκούραση. Καθώς η κεφαλή κατακερματίζεται και παραμορφώνεται, παρατηρείται απώλεια της κινητικότητας του ισχίου και ιδίως της έσω στροφής και απαγωγής. Μετά από περίπου ένα χρόνο συμπτωμάτων, οι ασθενείς βελτιώνονται σταδιακά. Μετά από 2  χρόνια το παιδί επιστρέφει σε φυσιολογικές δραστηριότητες με λίγα ενοχλήματα.

Ποια είναι η φυσική εξέλιξη της νόσου;

Στα παιδιά που η νόσος διαδράμει για λίγο διάστημα, η φυσική εξέλιξη είναι καλή. Οι περισσότεροι ασθενείς διανύουν την εφηβεία και την περισσότερη ενήλικο ζωή είτε χωρίς συμπτώμα τα είτε με ήπια παροδικά επεισόδια πόνου. Κατά την 5^η δεκαετία της ζωής, το 50% των ασθενών έχουν αναπτύξει εκφυλιστική αρθρίτιδα και μπορεί να χρειαστούν ολική αρθροπλαστική ισχίου. Το υπόλοιπο 50% παραμένουν ασυμπτωματικοί καθόλη την διάρκεια της ενήλικου ζωής.

Πως η ηλικία έναρξης της νόσου επηρεάζει την φυσική εξέλιξη;
Η ηλικία έναρξης της νόσου αποτελεί τον πιο σοβαρό προγνωστικό παράγοντα. Όσο μεγαλύτερο είναι το παιδί τόσο χειρότερη η εξέλιξη. Αυτό φαίνεται να έχει σχέση με την ικανότητα οστικής ανακατασκευής που είναι καλύτερη σε ένα παιδί 4 ετών απ’ ότι σε ένα 16 ετών. Τα παιδιά με έναρξη της νόσου πριν τα 6 χρόνια συνήθως χρειάζονται λίγη θεραπεία και έχουν καλή εξέλιξη, με λίγες εξαιρέσεις. Τα παιδιά με ηλικία έναρξης τα 6-8 έτη βελτιώνονται με θεραπεία. Τα παιδιά με ηλικία έναρξης μετά τα 9 έτη έχουν πιο σοβαρά ενοχλήματα, απώλεια της σφαιρικότητας της κεφαλής και μπορεί να ανταποκριθούν ή όχι σε θεραπεία.

Πως ταξινομείται η βαρύτητα της νόσου;
Η ταξινόμηση που χρησιμοποιείται σήμερα είναι αυτή του έξω στίχου  (lateral pillar classification).
Στην ομάδα Α δεν παρατηρείται αλλαγή στο ύψος του έξω στοίχου και πάνε καλά χωρίς θεραπεία. Η ομάδα Β έχει μείωση του ύψους του έξω στοίχου μέχρι 50% και έχουν ενδιάμεση πρόγνωση. Στην ομάδα C το ύψος του έξω στοίχου μειώνεται περισσότερο από 50% και γενικά δεν έχουν καλή πρόγνωση.

Ποια είναι η κατάλληλη πρώϊμη θεραπεία;
Αρχικά χρειάζεται απλή παρακολούθηση του παιδιού και περιορισμός έντονων αθλητικών δραστηριοτήτων. Εάν τα συμπτώματα επιμένουν ή χειροτερεύουν, τότε μικρά διαστήματα ανάπαυσης και χρήση ΜΣΑΦ μπορεί να βοηθήσουν. Πατερίτσες μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν τα συμπτώματα είναι πολύ σοβαρά.

Μπορεί να προσβληθεί και το άλλο ισχίο;
Στο περίπου 10% των παιδιών μπορεί να προσβληθεί και το άλλο ισχίο αλλά σε διαφορετικό χρόνο. Εάν προσβληθούν και τα δυο ισχία ταυτόχρονα τότε κανείς πρέπει να σκεφτεί την διάγνωση της επιφυσιακής δυσπλασίας.

Υπάρχουν άλλες παθήσεις που μιμούνται την εικόνα της Perthes;
Η πολλαπλή επιφυσιακή δυσπλασία, η σπονδυλοεπιφυσιακή δυσπλασία και οι βλεννοπολυσακχαριδώσεις προκαλούν ανωμαλίες στην οστεοποίηση της μηριαίας κεφαλής που μοιάζει με άσηπτο νέκρωση. Ο υποθυρεοειδισμός, η χρήση στεροειδών και οι αιμοσφαιρινοπάθειες μπορεί να υποδύονται την Perthes.

Είναι η χειρουργική θεραπεία πιο αποτελεσματική από την συντηρητική αντιμετώπιση;
Το ποια είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία, είναι μέχρι σήμερα υπό ερώτηση. Σε μια πολυκεντρική μελέτη η χειρουργική θεραπεία ήταν καλύτερη για το 50% των παιδιών. Τα παιδιά με τύπου Α ισχία δεν χρειάχονται θεραπεία. Τα παιδιά της ομάδας Β με οστική ηλικία πάνω από 6 έτη καθώς και τα παιδιά της κατηγορίας C μπορεί να ωφεληθούν από την χειρουργική θεραπεία.

Είναι η συντηρητική αντιμετώπιση καλύτερη από την χειρουργική;
Η συντηρητική αντιμετώπιση είναι καλύτερη για μικρά παιδιά (συνήθως < 6 ετών) ή σε παιδιά που δεν πληρούν τα κριτήρια της χειρουργικής αντιμετώπισης.

The post Οστεοχονδρίτιδα ισχίου appeared first on PHYSIOLESVOS.

Σημείωση: Το κείμενο που ακολουθεί ειναι γραμμένο σε απλή γλωσσα με σκοπό την πληροφόρηση ασθενών για ιατρικά θέματα. Οι ιατρικοί όροι αποδίδονται και στα Αγγλικά για ευκολότερη αναζήτηση με λέξεις/κλειδιά στο διαδίκτυο

Η οσφυαλγία είναι πόνος που εμφανίζεται χαμηλά στην μέση και είναι με απόσταση το συχνότερο ορθοπαιδικό πρόβλημα. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι θα υποφέρουν από οσφυαλγία σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Έχει υπολογισθεί ότι διεθνώς, εκατομμύρια εργατοώρες χάνονται κάθε χρόνο λόγω του προβλήματος αυτού.

Ο πόνος της οσφυαλγίας δεν οφείλεται πάντα στα ίδια αίτια και διαφέρει πολύ όσον αφορά την έντασή και διαρκειά του από την μια περίπτωση στην άλλη.

ΑΝΑΤΟΜΙΑ

Η οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης (ΟΜΣΣ – lumbar spine) αποτελείται από 5 σπονδύλους τους οποίους ονομάζουμε Ο1 (όμικρον ένα – L1 lumbar one) έως και Ο5 (L5) (από πάνω προς τα κάτω).

Το τμήμα της σπονδυλικής στήλης πάνω απο την ΟΜΣΣ ονομάζεται θωρακική μοίρα σπονδυλικής στήλης (ΘΜΣΣ – thoracic spine). Ο πρώτος οσφυϊκός σπόνδυλος (Ο1) εφάπτεται με τον τελευταίο σπόνδυλο της ΘΜΣΣ, τον Θ12 (Th12).

Αντίστοιχα το τμήμα της σπονδυλικής στήλης κάτω απο την ΟΜΣΣ είναι το ιερό οστούν (os sacrum) που αποτελείται από 5 σπονδύλους, το Ι1 (ιώτα ένα) (S1) έως και Ι5 (S5). Ο τελευταίος σπόνδυλος της ΟΜΣΣ, ο Ο5 εφάπτεται με τον πρώτο ιερό σπόνδυλο που είναι ο Ι1.

Το οσφυϊκό κομμάτι της ΣΣ είναι το πιο σημαντικό για την κινητικότητα του κορμού. Αν προσέξουμε ένα μοντέλο ανθρώπινου σκελετού θα δούμε ότι το θωρακικό τμήμα (ΘΜΣΣ) εχει περιορισμένες δυνατότητες κίνησης καθώς σταθεροποιείται από τον θωρακικό κλωβό αλλά και το ιερό οστούν είναι εντελώς άκαμπτο καθώς οι σπόνδυλοί του είναι ενωμένοι μεταξύ τους. Αντίθετα οι πέντε σπόνδυλοι της ΟΜΜΣ, ανάμεσα στα άλλα δύο τμήματα, βρίσκονται κυριολεκτικά <στον αέρα>.

Επίσης θα προσέξουμε οτι, λόγω των αυξημένων επιβαρύνσεων στην περιοχή, οι οσφυϊκοί σπόνδυλοι είναι οι μεγαλύτεροι σε μέγεθος και έχουν τους παχύτερους μεσοσπονδύλιους δίσκους.

Λόγω της αυξημένης κινητικότητας της, η ΟΜΜΣ δέχεται σημαντικά φορτία. Καθώς δεν υπάρχει οστική στήριξη, η σταθεροποίηση της εξαρτάται από τα λεγόμενα <μαλακά μόρια>, δηλαδή τους συνδέσμους και τους μυς.

Το κλασσικό σημείο στο οποίο εμφανίζεται η πλειονότητα των προβλημάτων στην ΟΜΣΣ είναι στους δίσκους πάνω και κάτω από τον 5ο οσφυϊκό σπόνδυλο (Ο5), δηλαδή τον δίσκο Ο4-5 (intervertebral disc L4-5) και τον δίσκο Ο5-Ι1 (L5-S1). Αυτό είναι αναμενόμενο καθώς το σημείο αυτό είναι ο <μεντεσές> του σώματος κατά τις κινήσεις έκτασης/ κάμψης.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ

Η οσφυαλγία είναι ένα σύμπτωμα που μπορεί να οφείλεται σε πολλά αίτια. Αναφέρουμε τα συχνότερα:

Μυικός σπασμός

Η πιο απλή μορφή είναι αυτή που σχετίζεται καθαρά με μυϊκό πόνο μετά από υπερβολική δραστηριότητα.

Όλοι μας έχουμε νοιώσει μια παροδική οσφυαλγία μετά από μια μέρα σκαψίματος στον κήπο ή κάποια έντονη αθλητική δραστηριότητα μετά από μεγάλη περίοδο απραξίας. Ο πόνος αυτός που οφείλεται σε υπερβολική καταπόνηση των μυών και συνδέσμων της περιοχής εξαφανίζεται συνήθως μέσα στα πρώτα 24ωρα.

Σε περιπτώσεις που η οσφυαλγία δεν βελτιώνεται μετά από λίγες ημέρες υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να υπάρχει σοβαρότερη παθολογία όπως τραυματισμός κάποιου μεσοσπονδύλιου δίσκου ή πρόβλημα στα facet joints.

Ρήξη μεσοσπονδυλίου δίσκου

Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος αποτελείται απο ένα εσωτερικό πυρήνα ο οποίος περιεχει ένα είδος πηκτού ζελέ (nucleus pulposus) και ένα κυκλικό δακτύλιο από ίνες κολλαγόνου (annulus fibrosus) που περιβάλλει τον πυρήνα και συγκρατεί το περιεχόμενό του. Μια ρήξη στην περιοχή του εξωτερικού δακτυλίου, ακόμα κι αν είναι μικρή, μπορεί να προξενήσει σημαντικό πόνο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι κάποιοι άνθρωποι με ρήξεις στους μεσοσπονδύλιους δίσκους δεν έχουν καθόλου συμπτώματα ενώ σε άλλους τα συμπτώματα μπορούν να παραμείνουν για μήνες η και χρόνια. Είναι άγνωστο γιατί υπάρχουν αυτές οι σημαντικές διαφορές στο θέμα της έντασης και της διάρκειας του πόνου από άτομο σε άτομο.

Προβολή/ πρόπτωση (κήλη) μεσοσπονδυλίου δίσκου

Αν η ρήξη του εξωτερικού δακτυλίου είναι σημαντική μπορεί μια ποσότητα υλικού από τον πυρήνα του δίσκου να βρει διέξοδο μέσω αυτής της ρήξης μετά από απότομη συμπίεση – όπως βγαίνει η οδοντόκρεμα από το σωληνάριο. Το υλικό του δίσκου είναι βέβαια πολύ πιο πηκτό και σκληρό απ’ ότι η οδοντόκρεμα και μεγάλες δυνάμεις απαιτούνται για να υπερνικήσει την αντίσταση του δακτυλίου έστω και στο πιο αδύνατο σημείο του.

Αν το <εξόγκωμα> που δημιουργείται με τον μηχανισμό αυτό είναι σχετικά μικρό, ονομάζεται προβολή δίσκου (bulging disc / protrusion).

Αν η ποσότητα είναι μεγαλύτερη τότε το υλικό κρέμεται πια έξω από τον δίσκο (πρόπτωση – disc prolapse) ενώ υπάρχει και η περίπτωση ένα κομμάτι του να αποσπαστεί (sequestrum).

Η πρόπτωση είναι η περίφημη κήλη του μεσοσπονδύλιου δίσκου, γνωστή απλά ως <δισκοκήλη> (herniated disc).

Αν οι προβολές και οι προπτώσεις (κήλες) σχηματίζονταν στο μπροστινό τμήμα των σπονδύλων δεν θα είχαμε πρόβλημα. Δυστυχώς τείνουν να σχηματίζονται στο οπίσθιο τμήμα οπου βρίσκεται το σπονδυλικό κανάλι μεσα απο το οποίο περνάει ο νωτιαίος μυελός.

Στο ύψος κάθε μεσοσπονδύλιου δίσκου υπάρχουν μικρά ανοίγματα από τα οποία περνάνε οι διακλαδώσεις των νεύρων που στέλνει ο νωτιαίος μυελός προς τους περιφερικούς μυς. Η πλειονότητα των προβολών των δίσκων βγαίνουν με κατεύθυνση πίσω δεξιά ή πίσω αριστερά, στα σημεία δηλαδή ακριβώς που οι νευρικές ρίζες εγκαταλείπουν μέσα από στενά τούνελ το κεντρικό κανάλι. Το σημείο αυτό είναι το κλασσικό σημείο πίεσης από μια δισκοκήλη γι’ αυτό τον λόγο ο πόνος ακτινοβολεί είτε στο δεξί είτε στο αριστερό πόδι.

Επειδή ο πόνος αυτός ακολουθεί την κατανομή του ισχιακού νεύρου ονομάζεται συχνά ισχιαλγία (sciatica) και ακολουθεί συνήθως την διαδρομή γλουτός – έξω πλευρά του μηρού – γόνατο – γάμπα – κουντεπιέ.

Σπονδυλοαρθρίτιδα

Όσο περνάν τα χρόνια η σπονδυλική στήλη γερνάει μαζί με το υπόλοιπο σώμα. Αυτή η γήρανση της σπονδυλικής στήλης μπορεί να αρχίσει σε μικρή σχετικά ηλικία (ακόμα και στην ηλικία των 30 ή νωρίτερα).

Εν τούτοις οι εκφυλιστικές μικροαλλοιώσεις συνήθως δεν εμποδίζουν τους ανθρώπους στις δραστηριότητές τους. Όλοι μας έχουμε δει υπερήλικες μαραθωνοδρόμους να τερματίζουν παρ’ όλο που είναι βέβαιο ότι η σπονδυλική τους στήλη βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο εκφυλισμού.

Το πρόβλημα αρχίζει συνήθως από τους μεσοσπονδύλιους δίσκους οι οποίοι, με την ηλικία, αρχίζουν να συρρικνώνονται και να εκφυλίζονται (disc degeneration). Επειδή αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να χάνουν <ύψος>, η πίεση στις οπίσθιες αρθρώσεις μεταξύ των σπονδύλων (facet joints) αυξάνεται. Αυτό οδηγεί στην αρθρίτιδα αυτών των σημείων η οποία προξενεί πόνο και μειώνει το εύρος κίνησης σε όλα τα επίπεδα. Αυτός ο εκφυλισμός των αρθρώσεων facet είναι το βασικό στοιχείο αυτού που ονομάζουμε σπονδυλοαρθρίτιδα.

Η σπονδυλοαρθρίτιδα μπορεί ορισμένες φορές να οδηγήσει και σε σπονδυλική στένωση (spinal stenosis).

Σπονδυλική στένωση

Το νευρικό σύστημα στην σπονδυλική στήλη είναι περιορισμένο μέσα σε ένα κοκκάλινο τούνελ: ο νωτιαίος μυελός που κατεβαίνει κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης <τρέχει> μέσα στο σπονδυλικό κανάλι το οποίο σχηματίζεται από τα τόξα των μεμονωμένων σπονδύλων –κοκκάλινα δακτυλίδια τοποθετημένα στη σειρά.

Αντίστοιχα οι διακλαδώσεις του, τα περιφερικά νεύρα, περνάνε μέσα από μικρά τούνελ στα πλάγια των σπονδυλικών τόξων. Είναι επομένως σημαντικό στα οστικά αυτό κανάλια να υπάρχει αρκετός <αέρας> ώστε να μην ασκείται πίεση στα νεύρα που διατρέχουν τις σωληνώσεις.

Αν δημιουργηθεί στένωση σε οποιοδήποτε σημείο θα υπάρξει πίεση του διερχομένου νεύρου η οποία θα προκαλέσει συμπτώματα. Αυτό το είδαμε στις περιπτώσεις όπου η κήλη ενός μεσοσπονδύλιου δίσκου μπορεί να προξενήσει μια τέτοια στένωση.

Στένωση μπορεί ωστόσο να προκληθει και από τις αλλοιώσεις της σπονδυλοαρθρίτιδας. Σε ορισμένες περιπτώσεις η αρθρίτιδα των οπίσθιων αρθρώσεων (facet joints) μπορεί να δημιουργήσει εκφυλιστική υπερτροφία (πάχυνση του κόκκαλου) γύρω από τις αρθρώσεις αυτές. Αυτή η υπερτροφία των facets συνδυάζεται συχνά και με μια υπερτροφία των συνδέσμων. Ετσι στενεύει ο σπονδυλικός σωλήνας συμπιέζοντας τα νεύρα.

Η διαφορά είναι ότι στην περίπτωση της μεμονωμένης δισκοκήλης αυτός ο <στραγγαλισμός> των νεύρων είναι σε ένα συγκεκριμένο σημείο και η πρόγνωση ειναι καλύτερη. Αντίθετα η σπονδυλική στένωση είναι πολύ δυσκολότερο να αντιμετωπισθεί καθώς η συμπίεση των νεύρων είναι συνήθως εκτεταμένη σε πολλά σπονδυλικά επίπεδα.

Αλλα αίτια οσφυαλγίας

Η οσφυαλγία μπορεί να οφείλεται και σε άλλα αίτια, όπως η σπονδυλόλυση / σπονδυλολίσθηση (spondylolysis / spondylolisthesis), το σύνδρομο των facets η σε κάποια αυτοάνοση (<ρευματοειδή>) παθολογία.

Μπορεί να οφείλεται και σε μη ορθοπαιδικά αίτια όπως αγγειολογικά ή ουρολογικά προβλήματα, νεοπλασία κλπ.

Αν έχετε μια οσφυαλγία η οποία δεν εξαρτάται από την στάση σας ή τις δραστηριότητές σας αλλά υπάρχει σε μόνιμη βάση για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να την διερευνήσετε.

The post Οσφυαλγία / Ισχιαλγία appeared first on PHYSIOLESVOS.