ΥΠΕΡΗΧΟΣ - ULTRASOUND Archives - PHYSIOLESVOS

Οσφυαλγία – Ισχιαλγία: Τρόποι αντιμετώπισης

Iosif Galinos — Wed, 31 Oct 2018 17:34:50 +0000

Οσφυαλγία – Ισχιαλγία: Τρόποι αντιμετώπισης

Γράφει ο Γαληνός Ιωσήφ
Εξειδικευμένος Φυσικοθεραπευτής

Η οσφυαλγία ή ο πόνος στην μέση μπορεί να εκδηλωθεί με δύο τρόπους σαν χρόνια οσφυαλγία και να διαρκεί μήνες ή χρόνια και σαν οξεία οσφυαλγία ή λουμπάγκο.

Η χειρότερη εξέλιξη της οσφυαλγίας είναι η ισχιαλγία. Ισχιαλγία ονομάζεται ο πόνος που ξεκινά από τη μέση και καταλήγει στο πόδι σε διαφορετικό κάθε φορά ύψος και μπορεί να φθάσει μέχρι τα δάκτυλα και το πέλμα.

Η ισχιαλγία είναι μία κατάσταση επείγουσα και πρέπει πάντοτε να εξετάζεται από γιατρό. Ο κίνδυνος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η χρονιότητα. Εάν η κατάσταση παραμείνει χωρίς θεραπεία τότε ο πόνος θα γίνει μόνιμος, η μείωση της αισθητικότητας θα γίνει πλήρης αναισθησία και η απλή δυσλειτουργία των μυών, θα εξελιχθεί σε πλήρη παράλυση του κάτω άκρου.
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Από πλευράς συμπτωμάτων η οξεία οσφυαλγία εκδηλώνεται με οξύ, αιφνίδιο συνήθως πόνο στη μέση, που αντανακλά μέχρι τους γλουτούς ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται μια αντανακλαστική σύσπαση των μυών της μέσης και ο ασθενής λαμβάνει ασυναίσθητα μια σκολιωτική (λοξή) στάση κάθε φορά που σηκώνεται όρθιος.

Ο πόνος είναι τόσο ισχυρός στην αρχή που μπορεί να ακινητοποιήσει το άτομο για πολλές ώρες στη θέση που πρωτοεμφανίστηκε.

Το αίτιο τις περισσότερες φορές είναι η άρση (σήκωμα) κάποιου βάρους με λάθος τρόπο. Το άτομο έχει την αίσθηση ότι κάτι έσπασε στη μέση του, αισθάνεται έντονο πόνο και παρατάει το βάρος που κρατά κραυγάζοντας από τον πόνο.

Άλλες φορές η κρίση εμφανίζεται 1 με 2 ημέρες μετά την άρση του βάρους ή μετά το άνοιγμα κάποιου συρταριού ή μετά από πολλή ώρα σκύψιμο και εργασία σε χαμηλό τραπέζι ή μετά από στροφή της μέσης κλπ. Συνήθως κάθε ασθενής έχει τον δικό του τρόπο έναρξης της κρίσης.

Η κρίση συνήθως διατηρείται για 4 με 5 ημέρες και βαθμιαία παρέρχεται.
ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Μια μη επείγουσα αξιολόγηση για τον έλεγχο της ισχιαλγίας περιλαμβάνει φυσική εξέταση και έλεγχο της δύναμης των μυών, των αντανακλαστικών και των αισθήσεών τους προκειμένου να προσδιορισθεί κατά πόσο το πρόβλημα προέρχεται από συμπιεσμένο νεύρο. Πιθανόν είναι επίσης να χρειαστεί ακτινογραφία, μαγνητική ή αξονική τομογραφία ή ηλεκτρομυογραφία (μελέτη αγωγιμότητας του νεύρου).

Ακτινολογικός έλεγχος είναι απαραίτητος και σε περιπτώσεις που τα συμπτώματα επιμένουν. Διότι τότε μπορεί να μην είναι η ίδια γνωστή και παλαιά νόσος αλλά κάτι καινούργιο όπως για παράδειγμα κάποιο μικρό κάταγμα σπονδύλου από οστεοπόρωση την οποία έχει αποκτήσει η ασθενής αλλά δεν το γνωρίζει. Εάν ακόμη ο ασθενής παρουσιάζει και πυρετό ή άλλα γενικά συμπτώματα, τότε χρήσιμος θα είναι και ένας αιματολογικός εργαστηριακός έλεγχος. Όλες αυτές βέβαια οι εξετάσεις θα γίνουν φυσικά, αφού ο ασθενής αισθανθεί λίγο καλύτερα και μπορεί να κινηθεί χωρίς μεγάλο πόνο.
ΠΡΟΛΗΨΗ

Η πρόληψη επιτυγχάνεται μέσω:

Χρήση σκληρού στρώματος για τον ύπνο και κατά τον ύπνο η στάση του σώματος να είναι ανάσκελα ή στο πλάι.
Σωστών στάσεων και σωστή χρησιμοποίηση του σώματος στις καθημερινές δραστηριότητες. Εκείνοι που ασχολούνται με τον αθλητισμό να βελτιώσουν την τεχνική τους.
Ενθάρρυνσης δραστηριοτήτων, όπως είναι το κολύμπι, το βάδισμα, το ποδήλατο κ.λπ.
Αν θεωρηθεί απαραίτητο χρήση ειδικών ζωνών για έντονες δραστηριότητες, όχι για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Καθημερινής άσκησης με ειδικές ασκήσεις, που έχουν σχεδιαστεί από τον θεραπευτή και είναι προσαρμοσμένες ατομικά στον κάθε ασθενή.
Σε περίπτωση πόνου που επιμένει να απευθύνεστε σε έναν ειδικό που να μπορεί να αναγνωρίσει την αιτία.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Ο ασθενής από την αρχή της κρίσης μέχρι και για 15 με 20 ημέρες όταν είναι όρθιος θα πρέπει να φορά ζώνη οσφύος με μπανέλλες, την οποία στη συνέχεια μπορεί να την χρησιμοποιεί μόνον όταν πρόκειται να κουράσει τη μέση του όπως πχ σε πολύωρη ορθοστασία ή σε μεγάλο ταξίδι με το αυτοκίνητο.

Εκτός από τα φάρμακα που θα χρησιμοποιηθούν στη αρχική οξεία φάση, κατά καιρούς ο ασθενής μπορεί να χρησιμοποιεί συχνά μια αντιφλεγμονώδη αλοιφή την οποία θα επαλείφει με ελαφριά μάλαξη για να ξεκουράζει τους μυς της μέσης.
Η απώλεια μερικών κιλών, εάν υπάρχουν, βοηθά στην αποθεραπεία. Η κινησιοθεραπεία και η φυσικοθεραπεία πρέπει να γίνεται από ειδικούς. Η καλύτερη φυσικοθεραπεία για την σπονδυλική στήλη είναι το κολύμπι. Όσο περισσότερο κολυμπά κάποιος στην πισίνα ή τη θάλασσα τόσο ισχυρότερη κάνει την μέση του και τόσο καλύτερα αισθάνεται.

Το “κολύμπι” (υδροθεραπεία) θα αρχίσει αφού η κρίση έχει περάσει πλήρως, σε όσο το δυνατόν ζεστή θάλασσα ή πισίνα και στην αρχή ο ασθενής να χρησιμοποιεί κάποιο σωστικό μέσο (σωσίβιο) για ασφάλεια. Θεωρητικά εάν το άτομο κατορθώσει να προφυλάξει τη μέση του και να μην πάθει άλλη κρίση τα επόμενα δύο-τρία χρόνια τότε μπορεί να θεωρηθεί θεραπευμένος.

Η χρόνια οσφυαλγία συνήθως δεν καταλήγει στο χειρουργείο. Σε σπάνιες περιπτώσεις όταν προκαλεί έντονους πόνους και είναι εξαιρετικά επίμονη ή όταν ο ασθενής έχει κάποιο επάγγελμα στο οποίο η τέλεια λειτουργικότητα της μέσης του είναι απαραίτητη (όπως για παράδειγμα αθλητής), τότε οδηγείται στον Ορθοπεδικό για χειρουργική επέμβαση.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η θεραπεία θα εξαρτηθεί από την τελική διάγνωση και θα πρέπει να εξατομικευθεί στις ανάγκες του ατόμου.

Η συντηρητική μέθοδος περιλαμβάνει:

Αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπως ασπιρίνη ή ibuprofen για να μειωθεί τυχόν οίδημα.
Φυσικοθεραπεία, που περιλαμβάνει ασκήσεις , με στόχο την ενδυνάμωση των μυών και την επαναφορά του εύρους κίνησης.
Φυσικοθεραπεία με Φυσικά μέσα
Βελονισμό

ΠΗΓΕΣ

Κοντζαηλίας Δ.Α., (2011). Φυσικοθεραπεία σε παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος, Εκδόσεις: University Studio Press, Θεσσαλονίκη.

The post Οσφυαλγία – Ισχιαλγία: Τρόποι αντιμετώπισης appeared first on PHYSIOLESVOS.

Ο υπέρηχος στην φυσικοθεραπεία

Iosif Galinos — Sun, 10 Sep 2017 15:10:37 +0000

Ο υπέρηχος στην φυσικοθεραπεία

Ο υπέρηχος είναι ένα μηχάνημα,το οποίο χάρη σ΄ ένα αισθητήρα που βρίσκεται στην κεφαλή επαφής, μετατρέπει την ηλεκτρική ενέργεια σε μηχανικές δονήσεις ( ηχητικά κύματα) τα οποία θα μεταδοθούν προς τα ενδότερα στρώματα του δέρματος.

στην φυσικοθεραπεία χρησιμοποιούμε τον θεραπευτικό υπέρηχο σε αντίθεση με τον διαγνωστικό υπέρηχο που χρησιμοποιούν οι γιατροί .η διαφορά τους έγκειται στο ότι :ο μεν ιατρικός –διαγνωστικός υπέρηχος εκπέμπει ηχητικά κύματα με μεγαλύτερη γωνία πρόσκρουσης σκιαγραφώντας οτιδήποτε ήθελε συναντήσουν μπροστά τους (βοηθώντας στην διάγνωση), ο δε φυσιοθεραπευτικός υπέρηχος εκπέμπει μικρότερη γωνία πρόσκρουσης ηχητικών κυμάτων διαπερνώντας μέσα από τα μαλακά μόρια των ιστών- τένοντες –οστά κλπ. προσφέροντας τους τα θεραπευτικά του αποτελέσματα .

για την σωστή λειτουργία του υπέρηχου δεν πρέπει να παρεμβάλλεται κανένα στρώμα αέρος ανάμεσα στην κεφαλή επαφής και του δέρματος για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούμε μία ειδική γέλη (gel) ώστε να επιτύχουμε μια καλλίτερη και αποτελεσματικότερη μετάδοση των ηχητικών κυμάτων μέσα στον ιστό.

η ηλεκτρική ενέργεια λοιπόν φθάνοντας στην κεφαλή του υπέρηχου μετατρέπεται σε μηχανικούς κραδασμούς-δονήσεις και οι οποίοι με την μορφή ηχητικών κυμάτων εισερχόμενοι μέσα στον ιστό προσφέρουν μηχανικά -βιολογικά- θερμικά αποτελέσματα.

ο υπέρηχος έχει βοηθήσει την φυσικοθεραπεία πάρα πολύ στην επίλυση πολλών παθολογικών νευρολογικών αλλά κυρίως ορθοπεδικών καταστάσεων όπως :συνδεσμικές κακώσεις –τενοντίτιδες –θυλακίτιδες-οιδήματα –αιματώματα-μυαλγίες –μυϊκές συσπάσεις-οστεόφυτα (άλατα) σε προβλήματα της σπονδυλικής στήλης κλπ.

ανάλογα με το αν είναι το πρόβλημα επιπολής ή εν τω βάθη οξύ ή χρόνιο χρησιμοποιούμε υπέρηχο 1mhz και 3μηz σε διακεκομμένη ή συνεχή μορφή εκπομπής.

Ο υπέρηχος, είχε πειραματιστεί για πρώτη φορά μεταξύ του 1928 και 1938 και βελτιώθηκε πληρέστερα στα χρόνια που ακολούθησαν – τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο- (στο συνέδριο του erlangen 1949). στον υπέρηχο χρησιμοποιούμε έναν μηχανικό κραδασμό (ηχητικά κύματα) σε συχνότητα άνω των 20 khz, και συγκεκριμένα στην συχνότητα του 1 mhz που χρησιμοποιείται διεθνώς για να εκμεταλλευτούμε τις επιδράσεις της μηχανικής του ενέργειας και των βιολογικών του αποτελεσμάτων στον παθολογικό ιστό για θεραπευτικούς σκοπούς (και όχι μόνο). Ο υπέρηχος χρησιμοποιείται σήμερα ευρέως, όπως είναι γνωστό, ακόμη και σε άλλους ιατρικούς τομείς στην οδοντιατρική (καθαρισμός των δοντιών), υπερηχογραφικά διαγνωστικά κέντρα, στην λιθοτριψία, γυναικολογία, ογκολογία κ.λπ. στον φυσιοθεραπευτικό υπέρηχο αξιοποιούμαι κυρίως την μηχανική επίδραση της μοριακής του δόνησης και, κατά συνέπεια, το θερμικό αποτέλεσμα το οποίο όμως αν είναι υπερβολικό, μπορεί να ρυθμιστεί με τους κατάλληλους χειρισμούς(περιορίζοντας την ένταση της ισχύος).

Αν και ο όρος “υπέρηχος” χρησιμοποιείται συνήθως για να καθοριστεί η ακουστική φύση των ηχητικών κυμάτων τα οποία μεταδίδονται διαμέσου του αέρα στο δέρμα στην πραγματικότητα η κεφαλή του υπερήχου που χρησιμοποιείται (και η οποία περιέχει τον αισθητήρα που μετατρέπει την ηλεκτρική ενέργεια σε μηχανική ενέργεια), έχει σχεδιαστεί και για την καλύτερη λειτουργία του παρεμβάλλεται ειδική γέλη (gel) μεταξύ της κεφαλής του υπέρηχου και του δέρματος. επίσης ο υπέρηχος μπορεί να χρησιμοποιηθεί βυθίζοντας την κεφαλή του μέσα σε ειδικό δοχείο με νερό (για τη θεραπεία δύσκολων ανατομικών περιοχών όπως οι φάλαγγες των δακτύλων των άνω – κάτω άκρων). το ανθρώπινο σώμα, όπως είναι γνωστό, περιέχοντας νερό στο 70% περίπου αποτελεί έναν πολύ καλό αγωγό για την μετάδοση των κυμάτων του υπερήχου. ένα στοιχείο όμως που πρέπει να αποφεύγετε στην χρήση του υπέρηχου ως θεραπευτικό- διαγνωστικό μέσο είναι η ύπαρξης φυσαλίδων αερίων τα οποία μπορεί να είναι διαλυμένα μέσα στα υγρά, ή να εμφανίζονται μέσα στους ζώντες ιστούς ή να παρεμβάλλονται μεταξύ της κεφαλής του υπερήχου και του δέρματος(αέρας) .

Θεραπευτικά αποτελέσματα των υπερήχων:

• αναλγητικά (που οφείλονται τόσο στην προκληθείσα θερμοκρασία όσο και εις την δράση του μίκρομασαζ που προκαλείται από τους κραδασμούς πάνω στις νευρικές αλγαισθητικές απολήξεις,

• η δημιουργία υπεραιμίας των ιστών,(αύξηση μεγαλύτερης ροής οξυγόνου και επιτάχυνση της λειτουργίας του μεταβολισμού)

• αύξηση της «ελαστικότητας του συνδετικού ιστού και του κολλαγόνου.

• επιτάχυνσης της επουλωτικής διαδικασίας.

• αντιφλεγμονώδη θεραπεία

Ο θεραπευτικός υπέρηχος προσφέρει πολύ καλά αποτελέσματα σε ότι αφορά το θέμα των οστεοφύτων (άλατα) που δημιουργούνται κυρίως σε συνδεσμικές παθήσεις ή και σε τραυματισμούς διαφόρων ανατομικών περιοχών που περιέχουν πολλές συνδεσμικές δομές όπως αυχενική – οσφυϊκή περιοχή – ώμος – γόνατο – πδκ κ.λπ. η θεραπευτική συχνότητα του υπερήχου κυμαίνεται από 1 έως 3 μηζ.

η εφαρμοστέα ένταση ισχύος μπορεί να ρυθμίζεται από την αξία των 0,1 με 3,0 w / sq.cm. ο τρόπος λειτουργίας του υπέρηχου μπορεί να είναι συνεχούς ή διακεκομμένης εκπομπής σε συχνότητες των 02,05,10,20,50 και 99ηζ.

ενδειξεις :

• αρθρίτιδα

• αρθρίτιδα (σπονδυλικής στήλης –μεγάλης άρθρωσης –μικρής άρθρωσης)

• χρόνια πολυαρθρίτιδα

• ασθένεια bechterew’s

• ασθένεια dupuytren’s

• βραχυαλγία

• θυλακίτιδα

• καυσαλγία

• σύσπαση

• κάκωση-στρέβλωση συνδέσμων

• επικονδυλίτιδα

• περιαρθρίτιδα ωμοπλατοβραχιόνια

• ασθένεια raynaud’s

• μυαλγία

• νευραλγία

• αυχενικό σύνδρομο

• οσφυαλγία

• ισχιαλγία

• ατροφία sudek’s

• φλεγμονές τενόντων

αντενδειξεις

η χρήση του υπερήχου δεν ενδείκνυται σε άτομα με :

• βηματοδότη ή άλλες ιατρικές συσκευές

• κακοήθειες

• οστεοπόρωση

• άτομα που φέρουν μεταλλικές προθέσεις

• υπαισθησίες

• να μην εφαρμόζεται κοντά στα μάτια- στα γεννητικά όργανα –κοντά στην καρδιά

The post Ο υπέρηχος στην φυσικοθεραπεία appeared first on PHYSIOLESVOS.

Θλάση γαστροκνήμιου

Iosif Galinos — Sat, 09 Sep 2017 22:53:58 +0000

Θλάση γαστροκνήμιου

( γνωστή και σαν θλάση γάμπας , θλάση στην περιοχή γαστροκνημίας )

Τι είναι η θλάση γαστροκνημίου

Η ομάδα των μυών στο πίσω μέρος του κατώτερου τμήματος του ποδιού ονομάζεται γάμπα. Η γάμπα αποτελείται από δυο μυς ένας από τους οποίους εκφύεται πάνω από την άρθρωση του γόνατος ( γαστροκνήμιος ) και ο άλλος κάτω από το γόνατο ( υποκνημίδιος ). Και οι δύο αυτοί μυς καταφύονται στο οστό της φτέρνας μέσω του Αχίλλειου τένοντα ( εικόνα 1 ).

Εικόνα 1-γαστροκνήμιοι

Όταν συσπούνται οι μύες της γάμπας δημιουργείται τάση στην περιοχή. Όταν αυτή η τάση είναι υπερβολική τότε οι μύες αυτοί μπορούν να τραυματιστούν. Αυτός ο τραυματισμός ονομάζεται θλάση γαστροκνημίου.

Η θλάση γαστροκνημίου μπορεί να διαχωριστεί σύμφωνα με την σοβαρότητα της σε τρεις βαθμούς :

1ος βαθμός : υπάρχει ρήξη σε ένα μικρό αριθμό ινών του γαστροκνημίου όπου υπάρχει ελαφρύς πόνος και πλήρη λειτουργικότητα του ατόμου.
2ος βαθμός : σημαντικός αριθμός ινών του γαστροκνημίου έχει υποστεί ρήξη και έχουμε μερική αυτοτέλεια της λειτουργικότητας.
3ος βαθμός : όλες οι μυϊκές ίνες του γαστροκνήμιου έχουν υποστεί ρήξη και έχουμε μεγάλη αυτοτέλεια της λειτουργικότητας του ατόμου.

Αιτία της θλάσης του γαστροκνήμιου

Η θλάση του γαστροκνήμιου συμβαίνει συνήθως μετά από ξαφνική και απότομη σύσπαση τους όταν βρίσκονται σε θέση διάτασης. Αυτό συμβαίνει κατά την διάρκεια τρεξίματος ή όταν για παράδειγμα ένας τενίστας από όρθια στάση ξαφνικά αρχίζει να τρέχει για να προλάβει να χτυπήσει την μπάλα.

Συνήθως την παρατηρούμε σε αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο , το μπάσκετ , και αθλήματα του στίβου ( ταχύτητες , άλματα ).

Συμπτώματα της θλάσης του γαστροκνήμιου

Οι ασθενείς με θλάση στον γαστροκνήμιο αισθάνονται ένα ξαφνικό ¨ κοφτό ¨ πόνο η μια αίσθηση τραβήγματος στην οπίσθια επιφάνεια του μηρού κατά την δραστηριότητα η οποία προκάλεσε τον τραυματισμό. Σε μικρού βαθμού θλάσεις ( πρώτου βαθμού) υπάρχει η δυνατότητα της συνέχισης της δραστηριότητας χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση. Στο τέλος όμως της δραστηριότητας τα συμπτώματα μπορούν να αυξηθούν. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις ( δευτέρου και τρίτου βαθμού) ο ασθενής αδυνατεί να συνεχίσει την δραστηριότητα και χρειάζεται βοήθεια για να αποσυρθεί από τον αγωνιστικό χώρο.

Οι ασθενεί με θλάση στον γαστροκνήμιο βιώνουν πόνο κατά την διάρκεια δραστηριοτήτων κατά τις οποίες φορτίζεται ο γαστροκνήμιος. Οι δραστηριότητες αυτές περιλαμβάνουν το περπάτημα ιδιαίτερα σε ανηφορικό έδαφος κατεβαίνοντας η ανεβαίνοντας σκάλες , το τρέξιμο, τα άλματα και όταν σηκωνόμαστε στις μύτες των ποδιών μας.

Επίσης είναι συνηθισμένο να υπάρχει πόνος ή δυσκαμψία μετά από τις παραπάνω δραστηριότητες ή την επόμενη μέρα το πρωί . Τέλος στην περιοχή της θλάση υπάρχει πρήξιμο , μυϊκός σπασμός, αδυναμία ευαισθησία και μώλωπες.

Διάγνωση της θλάσης του γαστροκνήμιου

Η υποκειμενική ( λήψη ιστορικού ) και αντικειμενική ( κλινική εξέταση ) αξιολόγηση είναι επαρκείς για να οδηγήσουν τον φυσιοθεραπευτή στην διάγνωση της θλάσης του γαστροκνημίου. Επιπλέον εξετάσεις ( μαγνητική τομογραφία , διαγνωστικός υπέρηχος ) επιβεβαιώνουν την κάκωση και προσδιορίζουν τον ακριβή βαθμό θλάσης.

Η θεραπεία της θλάσης του γαστροσκοπίου

Οι περισσότεροι ασθενείς με ρήξεις πρώτου ή δευτέρου βαθμού αναρρώνουν πλήρως με την κατάλληλη φυσιοθεραπεία. Ο βαθμός επιτυχίας της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συνεργασία του ασθενή με το φυσιοθεραπευτή. Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθάει τον οργανισμό να επουλώσει τους τραυματισμένους ιστούς. Αποφεύγονται δραστηριότητες όπως το τρέξιμο , τα άλματα κ.τ.λ.. Αγνοώντας τον πόνο και τα συμπτώματα και συνεχίζοντας την πλήρη δραστηριότητα η κατάσταση περνάει στο χρόνιο στάδιο . Άμεση και κατάλληλη θεραπεία είναι πολύτιμη για την γρήγορη αποκατάσταση και επούλωση του τραυματισμού. Η θεραπεία τις πρώτες 72 ώρες στόχο έχει την μείωση του πόνου και του οιδήματος. Οπότε ο ασθενής ξεκουράζει το σκέλος και εφαρμόζει παγοθεραπεία ( 3 με 4 φορές την ημέρα) . Πρόγραμμα ενδυνάμωσης των γαστροκνήμιων εφαρμόζει με το ταχύτερο δυνατό, έτσι ώστε να μειωθούν οι πιθανότητες επανατραυματισμού. Προσεκτική αξιολόγηση των παραγόντων που συντέλεσαν στον τραυματισμό απαιτείται από τον φυσιοθεραπευτή, έτσι ώστε να διορθωθούν και προληφθεί ο επαναπατρισμός.

Πρόγνωση της θλάσης του γαστροκνήμιου

Με την κατάλληλη θεραπεία οι ασθενείς με θλάση γαστροκνήμιου αναρρώνουν σε διάστημα μιας με τρεις βδομάδες ( πρώτος και δεύτερος βαθμός ). Σε περίπτωση σοβαρότερων θλάσεων ( τρίτου βαθμού ) η πλήρης αποκατάσταση διαρκεί 6 μήνες ή περισσότερο όπου η αντιμετώπιση είναι και χειρουργική .

Παράγοντες πρόκλησης θλάσης του γαστοκνήμιου

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες οι οποίοι ευθύνονται για την θλάση του γαστροκνημίου. Απαραίτητο είναι να αξιολογηθούν και διορθωθούν από τον φυσιοθεραπευτή. Μερικοί από αυτούς είναι :

Μειωμένη ελαστικότητα των γαστροκνημίων μυών (ασκήσεις ελαστικότητας γαστροκνημίων μυών)
Αδυναμία των γαστροκνημίων ιστών (ασκήσεις ενδυνάμωσης γαστροκνημίων μυών)
Ανεπαρκές προθέρμανση (άρθρο : προθέρμανση και αποθεραπεία)
Ανεπαρκές αποκατάσταση προηγούμενου τραυματισμού της περιοχής
Αδυναμία ποδοκνημικής άρθρωσης
Υπερβολική ή ακατάλληλη άσκηση

Φυσιοθεραπεία για θλάση του γαστροκνημίου

Η φυσιοθεραπεία είναι ζωτικής σημασίας στην θλάση του γαστροκνημίου όχι μόνο για την ταχύτερη ανάρρωση αλλά και για την πρόληψη του επανατραυματισμού.

Η φυσιοθεραπεία περιλαμβάνει :

Τεχνικές μαλακών μορίων ( μάλαξη )
Ηλεκτροθεραπεία
Τεχνικές χαλάρωσης των μυών ( muscle energy techniques )
Εκπαίδευση
Παγοθεραπεία ή θερμοθεραπεία
Τεχνική στεγνής βελόνας
Πρόγραμμα βελτίωσης της ελαστικότητας και της δύναμης των μυών

The post Θλάση γαστροκνήμιου appeared first on PHYSIOLESVOS.